‘Wie heeft dat gemaakt?’ Ze kijkt al een tijdje naar het schilderij boven de bank. Er staan naakte zwarte vrouwen op. “Ik zie blote billen”, zegt ze serieus. Ja inderdaad, die vallen mij al lang niet meer op. Ik weet wie de schilder is, een kunstenaar uit Tsjechië, hij maakt het in 1985. Maar op de vraag ‘waarom heeft die meneer dat gemaakt?’ heb ik geen antwoord. Aandachtig bekijkt ze allemaal dingen in ons huis. Wie, wat, waar, hoe, waarom? Alle open vragen komen langs. Haar blik is super fris en zet ook mij aan het denken.

Dlet is weer een dagje bij mij.* Ze is nu bijna zes. Ze mist twee voortanden. De vorige keer doet ze soms wat verlegen. Nu niet. Nu deelt ze al haar opmerkzaamheid. Ze benoemt en vraagt over van alles. Vragen vindt ze leuk. Ze bevraagt mij en zichzelf over wat zij ziet, voelt, denkt en wil.

Ook deze keer tekenen en kleuren we, bakken we koekjes en we hoelahoepen. ‘Waarom leg je dit kleed op de tafel?’ Ik denk even na en strijk over het tafelkleed. ‘Ik vind dat lekker zacht’, zeg ik. Ja, zacht is fijn. Mooi om daar even bij stil te staan. Dlet vraagt me haar te tekenen. Eerst de lijnen. Haar sprietige armen en benen. Haar lange haar in vele dunne vlechten. Dan kleur ik haar gezicht in. “Dat moet bruiner”, ze wijst naar een donkerder potlood, “‘anders ben ik het niet”.

Dan gaan we er op uit. Op de fiets. Naar de bakker. Naar een supermarkt. “Puh … Luh … Uh … Sss … PLUS”, spelt ze. “Waarom heet die winkel zo?” Ik weet het niet.

We zitten op een picknickkleedje op het plantsoentje voor ons huis. Met buurkinderen. Nauwlettend observeert ze de drukke jongens, die indruk op haar (proberen te) maken. En ze kamt – samen met het kleine buurmeisje – de haren van alle poppen. Weer binnen zegt ze “ik wil bij die kinderen spelen”. Op – bijna – eigen houtje gaat ze naar de buren. Super stoer.

‘Dlet is heel erg genoten’, appt Aster, de moeder van Dlet, mij ‘s avonds. Ik ook!

Fijn open – Doeneke wil ‘t proberen!

*Ik wil bij jou!