Ik vermaak me kostelijk op kust- en landweggetjes in Italië. Mijn haren en sjaaltje wapperen in de wind. Ik bekijk het landschap. En naast me zit mijn sexy chauffeur, de piloot. Het is een zwoele, zonovergoten rit. Het is best een tijd geleden en toch voelt het als gisteren.

Racen in een zijspan is andere koek. Dan moet je vol aan de bak. Als bakkenist. Zij is er zo eentje. Bij de start hangt ze naar achteren voor extra druk op het achterwiel, en zo meer grip. Gaat de bocht naar links dan hangt ze tegen, naar rechts. Acrobatische hoogstandjes, op maximale snelheid.

Gaat de bocht naar rechts, dan brengt ze haar gewicht weer naar de meest optimale positie. Haar billen en neus raken meestal nét niet het asfalt. En soms net wel. Ze is sterk, stoer, een durfal en waaghals. Voluit geeft zij met haar hele lijf extra wegligging. Dan kan hij nog harder in de zijspan.

Vrouw zijn heeft zo zijn voordelen, als bakkenist in de motorrace met zijspan. Wat allemaal draait om managen van het zwaartepunt. Een vrouw lukt dit vaker vloeiend. En zo kun je het hardst. Ook maakt zij het geheel lichter dan bij tegenstanders met twee mannen. Nadeel van een lichtgewicht zit in de bochten naar links, dan raak je soms gevaarlijk los van de grond.

De gedeelde sensatie en het samenspel tussen de vrouw als bakkenist en de man als piloot heeft regelmatig een bijeffect. In de liefde. Een Duitse bakkenist in deze topsport verliest haar piloot en echtgenoot. Ze behoudt zijn achternaam uit liefde en laat het racen niet los. Samen al die spanning delen waarbij vertrouwen onmisbaar is, werkt verslavend. Niet veel later leidt dit tot weer een extra achternaam bij die mevrouw uit Berlijn, van haar nieuwe piloot.

Vol aan de bak – Doeneke wil ‘t proberen!