Heerlijk vind ik zo’n poloshirt. Het kraagje houdt mijn nek lekker warm en met de knoopjes open krijgt mijn hals fijn wat lucht. En geen zorgen over een te diep decolleté. Leuk ook zo’n krokodil op mijn borst.

Tennisser René Lacoste ontwerpt die polo, als onmisbaar symbool voor de ware kakker. En dat ben ik niet. Ik heb namelijk geen kakker-habitus. Mijn afkomst is een of twee treden lager op de sociale ladder. Mijn ouders hebben het goed, maar zijn niet rijk. We eten aardappelen, groenten en vlees. Met de pannen op tafel. En kookt mijn moeder een avond niet, dan halen we patat of iets bij de chinees in het dorp. Wij dragen kleren van Vroom & Dreesman, dus vaak in het beige. We luisteren naar Radio Oost. En kunst is meer iets voor aanstellers.

En wij zijn geen aanstellers, maar gewone mensen. En dat al generaties lang. Want een klassenstatus, van laag via midden tot hoog, geven ouders door aan hun (klein)kinderen. Voorkeuren voor voeding, muziek, kunst en kleding gaan er met de paplepel in. En die krijg je er in wezen nooit meer uit.

Maar ik val op een kakker. Hij eet van huis uit met zilver van Wedgewood servies. Ze luisteren naar klassieke muziek, zeggen ‘ooto’ en houden van kunst. Een kip van Heyboer – origineel én uniek gesigneerd – pronkt aan de muur. Kookt zijn moeder weer eens niet, dan kopen ze hapjes bij de traiteur of ze gaan uit eten – vaak in een Frans culinair paradijsje. Typisch bovenklasse. Die plek op de sociale ladder? Ik wen er snel aan.

Maar de familie van mijn lief went niet zo snel aan mij. Grootmoeder vindt mij aanvankelijk ‘gewoontjes’, zo vertrouwt ze mij jaren later toe – in haar tuin ter grootte van een voetbalveld in Den Dolder. Ook al klikken we uiteindelijk wel, voor haar blijf ik er altijd eentje uit die – voor haar zo lastige – middenklasse.

Voor mij is het midden op de sociale ladder juist een comfortabele plek. Ik ben flexibel naar beneden én naar boven. Dus trek ik ook gewoon mijn lekkere kakkineuze poloshirt aan.

Overal bij horen – Doeneke wil ‘t proberen!