Dansen is goed voor je fysieke en cognitieve gezondheid én biedt ook sociale en psychologische voordelen. Maar zo’n balletpakje staat me tegen.

Het is de jaarlijkse dansvoorstelling van de dansschool in dit stadje. Het theater zit stampvol met fans. Ouders, broertjes, zusjes, opa’s en oma’s. En ik. De 18-jarige dochter van mijn vriendin staat op het podium. Ze danst K-pop. Ze is een van de oudste deelnemers. We zien peuters, kleuters en kinderen van zes tot aan jongvolwassenen leeftijd. Er is slechts één jongen bij. Dansen lijkt ‘meer iets voor meisjes’.

Ik kijk naar de dansers. Ik zie er diverse met een wie-doet-me-wat-uitstraling. Zelfverzekerde podiumtijgers. Ik zie ook vele meisjes zonder die bravoure. Meisjes die houvast zoeken bij andere meiden. Die allemaal niet vlekkeloos weten hoe en wanneer wat te doen met hun lijf op die muziek. Vol bewondering zie ik hoe ze er het beste van maken. Naast wat angst zie ik ook veel lol.

Al snel voel ik me weer die tiener op jazzballet. In dat strakke paarse balletpakje met wit ceintuurtje en witte maillot. Vreselijk. Het setje verhult niets en accentueert alles. Mijn beginnende borsten. Mijn vetrolletjes, die ik verafschuw. Ik voel me sowieso al ongemakkelijk in mijn snel veranderende lijf. Van alles groeit en ik weet niet hoe en wanneer dat eindigt. En dit strakke ballettenue maakt alles ellendig. In deze outfit dans ik niet fris, vrolijk en vrij. Ik voel me vooral een lelijke lompe rolmops.

Ditzelfde ongemak zie ik hier terug op het podium. Niet bij de meiden die de stijlen K-pop, Streetdance, HipHop of Urban Contemporary dansen. Zij dragen een top outfit. Loose fit. Lekker ruim en comfortabel. Met hier en daar – op eigen initiatief – een stoer strak naveltruitje.

Maar bij de Klassiek Ballet op Spitzen-meisjes vanaf 12 jaar: ai! Die stijl is als vanouds. Zij dragen hét balletkostuum: een nauw aansluitend lijfje, maillot en tutu. Ik kijk er met kromme tenen naar en voel met ze mee. Heel natuurlijk is dat ingesnoerde dansen niet.

Misschien gaan mijn vriendin en ik ook weer samen op dans. En dan kleden we ons lekker loose fit. Wellicht geeft dat dansen ons dan nu wel – net als bij haar dochter – fysiek, cognitief, sociaal en psychologisch een lekkere boost.

Urban Contemporary – Doeneke wil ‘t proberen!

Lees hier de post ‘opzwepend en lekker’ over dans, protest en verbinding