“Zometeen ben je slap zestig!” zegt mijn vriendin met een grote glimlach. Ik lach niet met haar mee, maar trek een diepe frons. Ik word deze week 55 jaar. En in Volendam noemen ze dat ‘slap zestig’. Dat klinkt nou niet als een lekkere opsteker. Dat ‘slap’ voelt als het omgekeerde van ‘strak’. En wie wil er nou iets met slap in welke vorm dan ook?

Thuis pak ik mijn vergrootspiegel erbij. ‘Slap zestig, slap zestig, slap zestig’, echoot het na in mijn hoofd. Ik zie een glad voorhoofd en slechts lichte definitieve fronsrimpels tussen mijn wenkbrauwen. Mijn hoody eyes ken ik al een tijdje en vind ik wel schattig. En de hoeveelheid kraaienpootjes valt reuze mee, vind ik. Maar rond mijn mond zie ik verval. Slapte. Lijntjes rond mijn lippen. En lange diepe lijnen vanaf mijn neus langs beide zijden van mijn mond. Gelukkig vangt mijn – nog best wel strakke kaaklijn – het zakkende vel rond mijn mond nog netjes op.

Thuis noemen we nikserige muziek steevast ‘slappepiemelmuziek’. Een treffende term. Ik wil dus geen ‘slap zestig’. Ik wil echte muziek én ‘strak vijfenvijftig’. Dus ga ik voor een natuurlijke botox: gezichtsyoga. Dat verstevigt én ontspant de spieren in je gezicht en verbetert de doorbloeding. Doe ik deze face-workout braaf elke dag een paar minuutjes, dan zie er over een tijdje zomaar drie jaar jonger uit luidt de belofte. Weg van de ‘slap zestig’. Super!

Ik maak mijn nieuwe dagelijkse ritueel behapbaar en concentreer me alleen op de probleemzone: rond mijn mond. Twee oefeningen 5×5 seconden per dag. Dat lukt me vast. Voor de lijnen vanaf mijn neus maak ik een brede lach en breng mijn mondhoeken richting mijn oren. Ik sper mijn ogen open en kijk opgewekt. En voor een rimpelvrije mond maak ik een ‘ooo’-klank en een ‘aaa’-klank met of zonder geluid. Het ziet er niet fraai uit. Geen lekkere opsteker. Ik doe ze niet langer voor de spiegel. Want tijdens al die oefeningen zie ik eruit als ‘gestoord tachtig’, maar strakjes …

Lekker strak – Doeneke wil ‘t proberen!