Gretig klik ik op de link met de zin: ‘deze gruwelijke vondst doet deze vrouw wanneer ze een foto van haar gezin ontwikkelt’ … De zin maakt mij knetter nieuwsgierig. Ook al vermoed ik weer teleurstellende opgeklopte lucht, ik klik toch. Eventjes kijken wat voor iets gruwelijks de vrouw vond …

Ik beland op de website. De site is net zo ranzig als de titel. De webpagina zit vol valstrikken. Heel sneaky betekent een 〈⇒〉 niet het logische ‘verder lezen’, maar ‘advertentie openen’. Bah!

Wegwezen hier!

Maar dat is nog niet zo simpel. Ook een 〈×〉 opent advertenties. Eindelijk ben ik van de site af. Het einde van het smeuïge verhaal bereik ik niet. Dus verzin ik zelf maar iets gruwelijks …Mijn afschuw voor die advertenties is natuurlijk kortzichtig. Ik consumeer informatie en betaal er niet voor. Ik heb die advertenties gewoon te slikken. De makers moeten ook eten.

Op sommige informatiebronnen heb ik dan ook een abonnementje. En van Wikipedia consumeer ik zoveel, dat ik ze graag sponsor met een donatie.

Hoe werkt dat eigenlijk met die advertenties?

Lezen op papier wordt lezen op internet. Reclame op papier wordt reclame op internet. In 1994 staat de eerste ‘banner-ad’ op internet: een blok met reclame.

Maar zo’n banner-ad werkt niet meer zo best. Want wij ontwikkelen ‘banner-blindness’. We skippen nu automatisch met onze hersenen deze advertenties. Alleen platte tekst en sexy lichaamsdelen trekken nog onze aandacht.

En installeer je een ‘ad-blocker’, dan skipt deze zelfs – direct lekker – alle advertenties voor jou.Maar … steun je graag – de mensen achter – een website?

• Verwijder je ad-blocker;
• Blijf een tijdje op de website;
• Klik regelmatig op een banner-ad;
• Koop dat van de advertentie (joepie, een kekke traplift!);
• Of betaal rechtstreeks met een abonnement of een donatie.

Verdiend klikken – Doeneke wil ’t proberen!