Hij herkent mij alweer niet. Ik druk mijn wijsvinger liefdevol op dat rondje aan de achterkant van mijn smartphone. Dan plaats ik mijn vinger ietsje scheef. Nog steeds herkent mijn telefoon me niet. Ik druk ietsje harder op die vingerafdrukscanner. Niets. Ietwat geïrriteerd leg ik mijn telefoon op de tafel voor me. Dan pak ik ‘m quasi nonchalant op en plaats – quasi achteloos – opnieuw mijn vinger. Wellicht accepteert mijn telefoon deze spontane vingerplaatsing wel. Helaas. Mijn smartphone wijst mij af.

Die andere biometrische ontgrendeling – gezichtsherkenning – werkt ook niet altijd lekker met mij. Stel je deze in wanneer je er fris en fruitig – mooi in de make-up én met je lenzen in – bijzit, dan volgt regelmatig een akelige optater. Naturel herkent je smartphone je niet, tenzij je er altijd fris en fruitig uitziet. Maar als ik zonder make-up en met een aftandse leesbril op lekker op mijn telefoon wil relaxen, dan blokt ie me. Smart staat ook voor genadeloos.

Jijzelf als wachtwoord. Mwah. Gelukkig is er die ouderwetse niet-biometrische methode met een wachtwoord of pincode. Mits deze wat ‘body’ heeft: lengte en een rijke variatie in tekens, is die nog veilig ook. Dat lukt me wel. En deze tik ik zelfs losjes cool met twee duimen in op mijn schermpje. Deze ontgrendelcode snappen mijn smartphone en ik allebei. I’m in!

Smart – Doeneke wil ‘t proberen!