Ik sta op het podium. Helemaal in mijn element. Het is ‘open podium’ op de laatste repetitie van ons koor. De bonte avond. We doen iets met ABBA. Altijd leuk. Misschien knullig. Zeker tijdloos.

Mijn eerste doorbraak in de voetsporen van ABBA plan ik op de eindmusical van de basisschool. Maar dat jaar vinden de meesters en juffen zo’n musical te veel werk. Ze doorbreken een jarenlange traditie. Geen musical, maar een barbecue. Misselijk. Mijn droom is foetsie. Wie schittert er nou op een barbecue?

Een paar jaar later kies ik voor een middelbare school waar aandacht is voor podiumkunsten. Buiten reguliere schooluren leer je zingen, dansen en acteren. Ik ga ervoor. Mijn doel is niet langer ‘een ABBA-mens’. Kleinkunst lijkt me wel wat: chansons en/of cabaret. Of ik word singer-songwriter.

Eenmaal op die school blijkt er geen plek voor mij in die perform-klas. Er is een jarenlange wachtlijst. Pech, vindt de rector. Ik vind ’t belachelijke en misleidende school-marketing. Ik voel me weer genept, vertel ik de rector. Hij haalt zijn schouders op.

Sindsdien grijp ik mijn kansen op alle feestjes. Ik schrijf liedtekstjes. Ik zing. Dans. En acteer. Op elk podium waar ik de kans krijg. Dat is voor een klein publiek. Want ik mis die gedegen podium-training. Mijn performances blijven knullig amateuristisch.

Vol voor de lol – Doeneke wil ‘t proberen!