En weer lig ik op mijn achterste in de sneeuw. Sierlijk roetsjen fitte Franse ouderen mij op hun langlauflatten voorbij. Ik benijd ze.

Ik ben op wintersport. In Briançon. De hoogst gelegen en meest zonnige stad van Frankrijk. Prachtig!

Sneeuw. Winterzon. Houtvuurtje. Gezelligheid. En natuurlijk ook sport. Zeker niet skiën of snowboarden voor mij. Doodeng. Dus langlaufen.

Ik bereid me grondig voor. Met internet.

Ik lees: ‘in feite is langlaufen gewoon wandelen met ski’s onder je voeten en stokken in je handen’.

Ik bekijk klassieke-langlauf-ski-video’s op YouTube. Met je langlauflatten in loipes –twee parallelle, netjes voorgevormde, sleuven in de sneeuw. Stokken naast of achter je. Door je knieën, je losjes en gecoördineerd bewegen. Tempo houden. Heuveltje op met krachtige hupjes. Heuveltje af in ei-houding of in ploeg. Soepel het bochtje om. En op rechte stukken, in een hoog tempo, krachtig én ontspannen in diagonaalpas.

Een makkie!

Eenmaal op de piste heb ik angst en beweeg ik me, als vanzelf, contraproductief. Ik ga te langzaam. Ik zet mijn stokken voor me. Ik strek me op, hang teveel naar achteren of naar voren en wiebel … Baf! Helemaal niet lekker, ontspannen en energiek.

Ik lees over hoe je angst op de latten overwint: ‘heb vertrouwen in je kunnen’. En daar schort het aan. Ik zoek verder op ‘positieve psychologie’ en kom bij ‘affirmaties’. Een kort positief bekrachtigend zinnetje, waarmee je je hersens herprogrammeert, totdat ze in dat zinnetje geloven. Ik vervang mijn langlauf-angst-affirmatie met het positieve ‘ik kan langlaufen’. En ik herhaal dit zinnetje voortdurend. En zo kan ik straks langlaufen. Lekker, ontspannen en energiek.

De volgende dag sta ik bovenaan een ijzige helling. ‘Ik kan langlaufen’ zeg ik, een beetje dwingend, tegen mijzelf. Maar mijn brein is nog niet overtuigd. Mijn angst is nog altijd sterker. Ik verkramp en sta stil.

Een fitte, energieke oude meneer remt soepeltjes naast me tot stilstand op zijn langlauflatten. “Doe alsof er een wolf achter je aanzit”, zegt hij bemoedigend in het Frans. Nu raak ik helemaal in de war. Vervang ik mijn ‘ik kan langlaufen’ door ‘Help! Een wolf!’?!

Ik stop ermee! Ik klik mijn schoenen los en met mijn latten en stokken onder mijn arm loop ik, in de zachte knerpende sneeuw, langs de ijzige helling naar beneden. De spanning glijdt van me af. Opeens voel ik de winterzon op mijn gezicht. Zalig!

Ik neem, in plaats van mijn affirmatie of die wolf, een rolmodel! Zo’n mooie, energieke oude Franse mevrouw of meneer van hier op de piste. Die ik, als lichtend voorbeeld in mijn hoofd, imiteer, en zo kan ik langlaufen.

Ik loop verder en kom tot een ander inzicht. Dat op internet ‘in feite is langlaufen gewoon wandelen met ski’s onder je voeten en stokken in je handen’ is onzin! Ik mis de langlauftechniek en -vaardigheden!

Ik doe later wel een affirmatie, wolf of rolmodel. Maar eerst neem ik gewoon gedegen langlaufles …

Fris en energiek – Doeneke wil ’t proberen!

Zin in nog een wintersport-blogpost? Klik dan hier