Met angst en beven

Doeneke Fit
2

En weer lig ik op mijn achterste in de sneeuw. Sierlijk roetsjen fitte Franse ouderen mij op hun langlauflatten voorbij. Ik benijd ze.

Ik ben op wintersport. In Briançon. De hoogst gelegen en meest zonnige stad van Frankrijk. Prachtig!

Sneeuw. Winterzon. Houtvuurtje. Gezelligheid. En natuurlijk ook sport. Zeker niet skiën of snowboarden voor mij. Doodeng. Dus langlaufen.

Ik bereid me grondig voor. Met internet.

Ik lees: ‘in feite is langlaufen gewoon wandelen met ski’s onder je voeten en stokken in je handen’.

Ik bekijk klassieke-langlauf-ski-video’s op YouTube. Met je langlauflatten in loipes –twee parallelle, netjes voorgevormde, sleuven in de sneeuw. Stokken naast of achter je. Door je knieën, je losjes en gecoördineerd bewegen. Tempo houden. Heuveltje op met krachtige hupjes. Heuveltje af in ei-houding of in ploeg. Soepel het bochtje om. En op rechte stukken, in een hoog tempo, krachtig én ontspannen in diagonaalpas.

Een makkie!

Eenmaal op de piste heb ik angst en beweeg ik me, als vanzelf, contraproductief. Ik ga te langzaam. Ik zet mijn stokken voor me. Ik strek me op, hang teveel naar achteren of naar voren en wiebel … Baf! Helemaal niet lekker, ontspannen en energiek.

Ik lees over hoe je angst op de latten overwint: ‘heb vertrouwen in je kunnen’. En daar schort het aan. Ik zoek verder op ‘positieve psychologie’ en kom bij ‘affirmaties’. Een kort positief bekrachtigend zinnetje, waarmee je je hersens herprogrammeert, totdat ze in dat zinnetje geloven. Ik vervang mijn langlauf-angst-affirmatie met het positieve ‘ik kan langlaufen’. En ik herhaal dit zinnetje voortdurend. En zo kan ik straks langlaufen. Lekker, ontspannen en energiek.

De volgende dag sta ik bovenaan een ijzige helling. ‘Ik kan langlaufen’ zeg ik, een beetje dwingend, tegen mijzelf. Maar mijn brein is nog niet overtuigd. Mijn angst is nog altijd sterker. Ik verkramp en sta stil.

Een fitte, energieke oude meneer remt soepeltjes naast me tot stilstand op zijn langlauflatten. “Doe alsof er een wolf achter je aanzit”, zegt hij bemoedigend in het Frans. Nu raak ik helemaal in de war. Vervang ik mijn ‘ik kan langlaufen’ door ‘Help! Een wolf!’?!

Ik stop ermee! Ik klik mijn schoenen los en met mijn latten en stokken onder mijn arm loop ik, in de zachte knerpende sneeuw, langs de ijzige helling naar beneden. De spanning glijdt van me af. Opeens voel ik de winterzon op mijn gezicht. Zalig!

Ik neem, in plaats van mijn affirmatie of die wolf, een rolmodel! Zo’n mooie, energieke oude Franse mevrouw of meneer van hier op de piste. Die ik, als lichtend voorbeeld in mijn hoofd, imiteer, en zo kan ik langlaufen.

Ik loop verder en kom tot een ander inzicht. Dat op internet ‘in feite is langlaufen gewoon wandelen met ski’s onder je voeten en stokken in je handen’ is onzin! Ik mis de langlauftechniek en -vaardigheden!

Ik doe later wel een affirmatie, wolf of rolmodel. Maar eerst neem ik gewoon gedegen langlaufles …

Fris en energiek – Doeneke wil ’t proberen!

 

Zin in nog een wintersport-blogpost? Klik dan hier

Zelf heb ik ooit wat lessen nordic walking gehad. Leek suf, maar ik heb er toch wel het een en ander geleerd. En het was ook gezellig trouwens.
Ik ben dus heel benieuwd naar de komende blog over langlaufles!

Heel herkenbaar. Heb ik ook een keer gedaan in Canada. Geen lessen, geen ervaring. De gids deed het een keer voor en daar gingen we. Niks wandelen op skies, maar van de berg afroetsjen en uit de loipes lazeren. Na een paar van die valpartijen was ik bont en blauw en ben ik overgestapt op sneeuwschoenen. Dat ging heerlijk en toen moesten we met onze sneeuwschoenen een pad voorlopen voor de langlaufers in de rulle sneeuw. Want dat konden ze niet. Wintersport? Ga er maar aan staan…. De heerlijke buitenlucht is wel een goede compensatie voor eventuele ellende en de après-ski natuurlijk….

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Doeneke Fit
1
Recht zo die gaat?

“Hij doet alsof hij dood gaat”, klaagt een vriendin. Haar echtgenoot heeft een verkoudheid. Dus ligt hij op de bank. Met veel hysterisch vertoon snuit hij zakdoeken vol. En met verdrietige natte ogen smeekt hij om haar aandacht. Hij kan zeker ook niet naar zijn werk … voorlopig. Wij kennen …

Doeneke Fit
22
Dag pap

Opeens is mijn vader zichzelf niet meer. Hij is angstig, onrustig en hallucineert. Dat komt door een delier. Hij ziet dingen over de wanden van zijn kamer kruipen. Muren verplaatsen zich en worden groen. En dat doen akelige mensen op afstand. Heel ingenieus. Ze testen hem. Hij is uitverkoren, zegt …

Doeneke Fit
1
Een stapje terug in de tijd?

Je bent jong en je wilt wat. Dus dans je. Natuurlijk! Je zal nu maar een jongere zijn. Niet dansen? Daar gaan je kansen! Vanaf mijn 14e ga ik naar de discotheek. In Hengelo. Twente. Maar ik dans. En ik kijk om me heen. En ze kijken naar mij. We …

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op "Toestaan cookies" zodat je makkelijk op deze site kan surfen. Als je op deze site blijft zonder je cookie-instellingen te wijzigen of je klikt hier op "Accepteren" dan ga je akkoord met deze instellingen.

Sluiten