De ochtendzon vult onze woonkamer. Via het voorraam op het oosten redt ze het tot op de eettafel aan de west raamzijde. Zonnestralen verlichten mijn zondagse ontbijtje. Zij maakt mij blij. Het jaar rond is alles fleurig, in zo’n doorzonwoning!

In de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog is dat gevoel precies het plan. In plaats van zo’n vooroorlogs bedompt huisje, bouwen we in Nederland in een noodtempo frisse huizen met licht, lucht en ruimte: de doorzonwoning. Niet te groot, de zon moet wel de hele kamer door. Lekker makkelijk en voordelig allemaal dezelfde huizen. Praktisch strak in rijtjes. Georganiseerd geluk voor iedereen.

Zo’n doorzonwoning biedt, als vissenkom, wat meer saamhorigheid en wat minder privacy. Tijdens een wandelingetje door onze doorzonbuurt zie ik steeds minder diep naar binnen. Buurtbewoners snappen ’t niet. Ze plaatsen tussenwanden. En hangen permanente raambekleding op. Bij onze overburen staat pontificaal een bladhoudende boom voor het voorraam. Die ontneemt alle zon en (mijn) zicht. Jammer!

Onze prachtige en historische doorzonwoning verdient beter. Meer trots ook. Zie die ereplek in het Nederlands Openluchtmuseum, in Arnhem, met zes ‘tastbare herinneringshuizen’. Ze hebben allemaal lekker gedateerde inrichtingen. Ik zie volop inkijk in doorzonwoningen van en voor gewone mensen. Architecten en bouwers geven straks vast een moderne, zonnige en zuinige draai aan doorzon: type 2.0.

Doorzon 2.0 – Doeneke wil ’t proberen!