Omdat ‘één week wintersport minstens net zo duur is als drie weken kamperen in de zomer’ ging ik als kind nooit op wintersport, maar op zomervakantie.

Op mijn 21^e is het eindelijk zover. Wintersport! Vol enthousiasme klauter ik op de eerste dag in de Franse Alpen zijwaarts met ski’s onder mijn voeten de beginnersberg in en op. Bovenaan, onvast op m’n ski’s, grijpt de angst me naar mijn keel. Hoe kom ik beneden?!

De dagen erna leert mijn charmante skileraar, met zijn sexy Franse accent, hoe ik met ‘up motion and down again’ elegant zigzaggend naar beneden ski. En hoe ik ‘in ploeg’ vaart minder. Met hem kan ik die bergen aan. Maar na de les verdwijnen, samen met mijn skileraar, mijn lef en plezier en sta ik weer angstig op mijn ski’s.

Skiën = voortdurend aanwezig gevaar en omgaan met ongemakken. Stugge schoenen die, na dagen, nog steeds drukplekken en kramp veroorzaken. Kleding die je bewegingsvrijheid sterk beperkt en je zeker niet afkleedt. Kou. Nattigheid. Beurse plekken. Andere skiërs. Snowboarders. Kinderen.
En bovenal: skiliften …

Het precieze moment waarop je uit een stoeltjes- of sleeplift stapt is cruciaal.
Stap je te vroeg uit, dus vóór het hoogste punt, dan glijd je achteruit weer naar beneden. Duik je niet direct weg, dan klapt het volgende stoeltje tegen je hoofd.
Stap je te laat uit en kom je niet op tijd weg, dan haalt jouw stoeltje, na jou eerst weg te beuken, je in.
Doodeng, pijnlijk en gênant.

Een jaar later ski ik voor de laatste keer. Mijn skileraar is nu een ongeduldige, Nederlandse bitch. De knisperende sneeuwhellingen zijn van glibberig ijs. Door een onhandige val uit de sleeplift (te vroeg uitgestapt) verrek ik mijn kniebanden. Ik kan niet lopen en dus, gelukkig, zéker niet skiën. Eindelijk heb ik écht vakantie! Heerlijk liggend lees ik boeken en ik dommel steeds lekker weg. Precies zoals in de zomervakantie.

Écht vakantie – Doeneke wil ’t proberen!