Hoe ik uiteindelijk wel mijzelf maar niet al die andere mensen redde…

Doeneke Fit
1

“Uw bloed is niet goed, ik kan door uw bloed heen de tafel zien”. Een grappige manier om dat te zeggen. Ik wist niet dat je aan bloed kon zien dat het niet goed is.

De Hb-meter bevestigde zijn kijk: 5,2.

Bloedarmoede.

Dus mocht ik geen halve liter O-negatief af laten tappen. Dat is heel verdrietig. Want ik ben een universele donor. Mijn bloed kan iedereen redden.

“U zult wel moe zijn.”

Nou, eigenlijk was ik niet moe. Toen ik Pfeiffer had, net bevallen was en toen ik een burn-out had: toen was ik moe!

Wel had ik al weken geen puf om te sporten, dus niet sporten, dan gaat je conditie achteruit, word je kortademig na traplopen, krijg je kramp in je spieren en krijg je hartkloppingen.

Dat ik mij niet tot bewegen kon zetten vond ik zwak van mijzelf: wat een passief watje! Een schop onder mijn kont moest ik hebben!

Maar ik had dus geen puf omdat mijn bloed te weinig zuurstof vervoerde. En dat kwam dan weer door die idiote eindeloze pre-menopauze menstruaties, begreep ik achteraf.

Ik slik nu staalpillen en probeer goed te voelen of ik me eigenlijk tóch niet een beetje moe voel….. Vanmiddag even een welkom dutje gedaan….

– Luisteren naar je lijf – Doeneke wil ’t proberen!

1 reactie

Laat een reactie achter op Beata Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Doeneke Fit
1
Dom zijn. Mag dat?

Ik faal bij onze corona-regels-test*. Ik voel me dom, een gevaar voor mezelf en mijn omgeving. Ook ben ik op weg naar vette boetes. Dom is duur. De basisregels gaan bij mij al snel top. Ik houd de 1,5 meter aan. Ik hoest en nies in mijn elleboog. En ook …

Doeneke Fit
1
De R van die akelige Regelmaat

“Dan heb je nog wat aan je avond!” antwoordt mijn oma resoluut op mijn vraag waarom we zo raar vroeg eten. “Maar dan heb ik niks aan mijn middag!”, roep ik verontwaardigd en brutaal naar mijn oma terug. Boos zuig ik haar zachte smakeloze doperwtjes en worteltjes – allemaal uit …

Doeneke Fit
Vasten voor iedereen

Met een stukje injera – een grote pannenkoek met een sponsachtige structuur en ietwat zure smaak – tussen mijn vingers, pak ik het vlees van de schaal. Ik stop de injera met vlees én mijn vingers in mijn mond. Het lukt mij steeds beter, zonder knoeien, Eritrees te eten. Vandaag …

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op "Toestaan cookies" zodat je makkelijk op deze site kan surfen. Als je op deze site blijft zonder je cookie-instellingen te wijzigen of je klikt hier op "Accepteren" dan ga je akkoord met deze instellingen.

Sluiten