‘Ik wil bij jou!’ en ‘ik wil bij jou thuis!’ Ze stuurt me twee spraakberichten. Mijn hart smelt. Ik zie maar weinig kinderen in mijn levensfase: ik ben 52, met een leeg nest. Dat is heerlijk rustig. En soms té rustig. Dlet, van bijna vijf, wil een dagje bij mij. Wat een feest!

“Wat wil je vandaag doen?’ vraag ik haar, als ze bij me achterop de fiets zit, van haar huis naar mijn huis. In haar rugzakje zitten haar knuffel en wat schone kleren. “Bouwen”, fluistert ze. Ze doet soms wat verlegen. “Bouwen”, herhaal ik, “ja, dat gaan we doen!”

We maken torens van houten plankjes. We luisteren naar de kindermusical Alfred Jodocus Kwak en zingen ‘kwek kwek kwek, ik ben wel goed maar ik ben niet gek’ steeds harder mee. We doen memory. We eten een boterham uit het vuistje. We bakken koekjes. We gooien met dobbelstenen en tellen de stippen.

We kijken een tijdje naar twee vrolijk fladderende vlinders. We maken allebei een tekening. We schrijven onze namen en vergelijken de letters. We doen acrobatische kunstjes. We koken samen het avondeten. Wow!

Dat Dlet mij verslaat met memory en wel een spagaat kan, vind ik niet erg. Tussen ons is er geen competitie, enkel spel. We zijn en doen gewoon de hele dag samen een beetje van alles en nog wat waar we zin in hebben. Zonder planning. Zonder doel. Heel naturel. Heerlijk!

’s Avonds ben ik niet uitgeput, maar lekker moe. Ontspannen ga ik naar bed. Ik val als een blok in slaap. Zoals vroeger. Wanneer wil Dlet weer bij mij?

Weer – Doeneke wil ’t proberen!