Ik kijk graag naar haar. Ik vind haar prachtig. Met haar weelderige haren die bewegen bij alles wat ze doet. Haar natuurlijke en toch altijd verleidelijke poses. En haar uitdagende blik. Dus bij mij thuis hangt er altijd wel ergens een foto op poster- of ansichtformaat van Brigitte Bardot. Ze is een icoon; voor mannen en vrouwen, voor dieren, op het witte doek én in de muziek.

Als filmster doet ze het fantastisch. Maar liever speelt ze muziek. Elke zes maanden toont Brigitte een intense ‘obsessie’ met haar gitaar. Niet voor de centjes, maar puur voor de lol stort ze zich met haar gitaar op Zuid-Amerikaanse melodieën en flamenco. La Bardot heeft een exotische muzieksmaak: BB kan alles met bossa nova, cha cha cha, mambo, tango, saudade …’.

Een van BB’s grote liefdes, Serge Gainsbourg, brengt dag en nacht door met het componeren van meesterwerken op haar oude Pleyel-piano. Op een ochtend speelt hij voor haar de vrucht van zijn liefde: ‘Je t’aime, moi non plus’.

Een meesterwerk waarin Brigitte zingt met haar Serge. Zwoelere muziek bestaat er niet. Opbrengsten van die hit gaan naar de Fondation Brigitte Bardot*.

Ze is hyper populair bij een enorm publiek. BB zelf ontwikkelt meer en meer liefde voor dieren. Mensen wil ze minder en minder om zich heen. En tóch, haar levensloop draait om levenslust. Adieu BB.

Lust – Doeneke wil ’t proberen!

* Fondation Brigitte Bardot