Het is nog voor 06:00 uur in de ochtend. Ik fiets van mijn dorp naar het volgende dorp. In het voorjaar en de zomer is de vroege ochtend vooral magisch. Met een mooie zonsopkomst en dauw op de velden. Maar nu in november is het donker en mistig. Klam, fris en een beetje naargeestig. Ook is er, ondanks deze weinig uitnodigende sfeer, iets raars. Vandaag zie ik meer andere vroege – en vreemde – vogels dan anders.

Direct bij mij om de hoek loopt een man over de stoep. Hij maakt een klein sprintje, dan een huppeltje en, als een vreemde hinkstapspringer, wandelt ie verder. Misschien oefent hij een nieuwe looptrend: interval wandelen, tai chi walking, barefoot running of is dit een obstacle run? Het ziet er mal uit. Inderdaad echt iets om in het donker te doen. Die sporter waant zich vast onbespied, als enige op straat nu. Hij kijkt me verschrikt aan wanneer ik hem passeer. Ik groet. Hij groet niet terug.

Een eindje verderop loopt een vrouw me tegemoet. Dat doet ze duidelijk niet met opzet. Ze duikt diep weg in haar kraag. Ze heeft een groot wit verband bij haar linker oog. Wat zou daar onder zitten? In mijn belangstelling heeft ze vast geen trek, vandaar dat ze alvast – voordat het licht wordt – haar dagelijkse 10.000 stappen zet. Zo hoeft zij de rest van de dag de straat niet meer op en zich schamen voor dat raars en naars bij haar oog, stel ik me zo voor.

Zo vroeg op de fiets – met lekker weinig mede weggebruikers – gaan mijn gedachten alle kanten op. Ik bedenk allemaal scenario’s. Rijdt er een auto boven de toegestane snelheid, dan maak ik van de bestuurder een gefrustreerde die een echtelijke ruzie thuis ontvlucht. Of een inbreker met agenten op zijn of haar hielen. Of is het zo iemand die eigenlijk liever altijd te hard rijdt en dat nu lekker kan, zonder die in de weg rijdende sloompies?

Maar in de winkelstraat van het volgende dorp is er geen ruimte voor fantasie. Daar loopt een vrouw achter een rollator. Onrustig kijkt ze om zich heen. Ze lijkt verward. Dit lijkt me geen stiekeme wandelaar. Ik stap van mijn fiets, zet ‘m tegen een boom, en vraag ‘gaat het, mevrouw?’ Hulpeloos kijkt ze me aan. “Ik moet boodschappen doen voor het avondeten, maar de winkels zijn al dicht!” Ai. Ik vertel haar dat de winkels nog niet open zijn. Dat het nog heel vroeg is. En ik vraag waar ze woont. Ze wijst naar een restaurant op de hoek. We lopen er naartoe. Maar daar is geen huis. Ze kijkt beteuterd.

Opeens weet ze het. “Daar woon ik”, roept ze opgetogen en wijst naar de zijstraat aan de overkant. Daar is een wooncomplex voor ouderen, weet ik. We gaan die kant op. “Op welk nummer woont u?,” vraag ik en ze haalt een verfrommeld papiertje uit haar jaszak. Er staat een naam en huis- en telefoonnummer op. Ik bel aan. Even later komt haar buurvrouw slaperig in pyjama naar beneden. Ze reageert boos “dit is geen tijd om op straat te zijn, jij hoort in je bed”. Toch helpt ze haar buurvrouw in de lift naar boven. “Ik houd haar in de gaten, maar het loopt de spuigaten uit,” laat ze me nog weten. Ze is wel en niet blij dat ik haar buurvrouw terugbreng.

Wanneer ik terug naar mijn fiets loop, passeert een politiewagen. Ze houden stil naast mij. “Gaat het, mevrouw?,” vraagt een van de twee agenten aan mij. Ik vertel over de verwarde mevrouw en dat ik vandaag sowieso heel wat bijzondere types op straat zie. Hij knikt en laat mij achter met zijn verwarrende en best ongemakkelijke boodschap ‘die zijn er niet voor niets …’.

Lekker in ’t zonnetje – Doeneke wil ‘t proberen!