Is verpleegkunde iets voor mij? Is dat mijn roeping? Ik overweeg het tijdens mijn beroepskeuze op de middelbare school. Ik wil straks als werk ‘iets met mensen’ doen. En in dat beroep ben je pas echt van betekenis. Dus verdiep ik me er in. Ik stel me voor hoe ik als een engelachtige zuster – in een prachtig wit uniform – me door de gangen van het ziekenhuis spoed en vele mensen red. Fantastisch!

Maar maak ik in mijn hoofd de stap van de gang naar aan het bed van een patiënt, dan haak ik af. Wondzorg, toedienen van medicatie, geven van infusen, katheter- en stomazorg, bloedafname, …. Getsie. En dan ben ik ook nog serieus verantwoordelijk voor deze complexe verpleegtechnische handelingen. Op leven en dood. Griezelig! Nee, ik word geen verpleegkundige.

De Britse Sarah Mullally kiest wel stoer voor het vak van haar leven, die roeping. Ze ontwikkelt zich tot hoofdverpleegkundige en adviseur van de Engelse overheid. Als ze begin veertig is maakt ze een carrièreswitch. Deze komt ook weer voort uit een – intens brede, diepe en net wat andere – roeping. Ze ruilt de medische wereld in voor de religieuze. Ze zegt haar baan als verpleegkundige op en wordt assistent-pastoor.

In haar nieuwe werkveld ontwikkelt ze zich stapje voor stapje. Soms lijkt het een super goed lopende nieuwe carrière in plaats van een enkel innerlijk en devoot pad. Zo wordt ze de eerste vrouwelijke bisschop van Londen. En als haar allerhoogste baas – de aartsbisschop – op non-actief moet vanwege een schandaal, komt Sarah in beeld voor die top job. Met haar verpleegkunde-achtergrond beschikt ze over alle essentiële kwaliteiten. Ze is erg menselijk, kan gek veel en goed onder grote druk én op het randje van leven en dood. En ook al zien vele religieuzen liever geen vrouw in deze functie, zij wordt de 106e aartsbisschop van Canterbury. You rock girl!

Een roeping – Doeneke wil ’t proberen!