Het zit in mijn maag. Als verkrampte bal. Het beneemt me mijn adem.

Ik ben knetter nerveus.

Ik draai vast in zinloos gepieker. Woorden voor een interne peptalk komen niet.

’t Balletje in mijn maag wordt groter en strakker. Het staat op springen.

Ik moet nú presteren. En daarvoor heb nú lucht nodig. Het moet nu weg. Ik moet uit mijn malende hoofd, terug naar wat rust en ruimte in mijn lijf.

Ik daal af naar mijn maag. ‘Ja, ik ben nerveus en dat mag’, zeg ik vriendelijk tegen mezelf en aai liefdevol over mijn maag. Ik adem naar de bal. De bal krimpt. Mijn adem gaat rond het balletje en maakt het zacht. Rustig ruimte creëren, niet teveel willen sturen … De adem kan en doet het ineens gewoon weer vanzelf!

Ik daal, gewoon fijn, verder met m’n adem af naar mijn billen. Ja! Ik voel ze! Twee billen!
Kan ik nog verder met mijn adem – naar mijn voeten? Nee, die staan nu nog te ver weg …
Ik blijf bij mijn billen. Ik voel meer ruimte. Er stroomt weer lucht!

Het monster dat die bal zojuist nog was, is er nog een beetje en trilt na. ‘En dat mag’, zeg ik liefdevol tegen mezelf. En daar achteraan komt als vanzelf mijn interne peptalk: ‘Je kunt het, topper!’

Door- en opluchten – Doeneke wil ’t proberen!