Zo ga je nervositeit te lijf

Doeneke Fit

Het zit in mijn maag. Als verkrampte bal. Het beneemt me mijn adem.

Ik ben knetter nerveus.

Ik draai vast in zinloos gepieker. Woorden voor een interne peptalk komen niet.

’t Balletje in mijn maag wordt groter en strakker. Het staat op springen.

Ik moet nú presteren. En daarvoor heb nú lucht nodig. Het moet nu weg. Ik moet uit mijn malende hoofd, terug naar wat rust en ruimte in mijn lijf.

Ik daal af naar mijn maag. ‘Ja, ik ben nerveus en dat mag’, zeg ik vriendelijk tegen mezelf en aai liefdevol over mijn maag. Ik adem naar de bal. De bal krimpt. Mijn adem gaat rond het balletje en maakt het zacht. Rustig ruimte creëren, niet teveel willen sturen … De adem kan en doet het ineens gewoon weer vanzelf!

Ik daal, gewoon fijn, verder met m’n adem af naar mijn billen. Ja! Ik voel ze! Twee billen!
Kan ik nog verder met mijn adem – naar mijn voeten? Nee, die staan nu nog te ver weg …
Ik blijf bij mijn billen. Ik voel meer ruimte. Er stroomt weer lucht!

Het monster dat die bal zojuist nog was, is er nog een beetje en trilt na. ‘En dat mag’, zeg ik liefdevol tegen mezelf. En daar achteraan komt als vanzelf mijn interne peptalk: ‘Je kunt het, topper!’

Door- en opluchten – Doeneke wil ’t proberen!

Geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Doeneke Fit
2
Dom zijn. Mag dat?

Ik faal bij onze corona-regels-test*. Ik voel me dom, een gevaar voor mezelf en mijn omgeving. Ook ben ik op weg naar vette boetes. Dom is duur. De basisregels gaan bij mij al snel top. Ik houd de 1,5 meter aan. Ik hoest en nies in mijn elleboog. En ook …

Doeneke Fit
1
De R van die akelige Regelmaat

“Dan heb je nog wat aan je avond!” antwoordt mijn oma resoluut op mijn vraag waarom we zo raar vroeg eten. “Maar dan heb ik niks aan mijn middag!”, roep ik verontwaardigd en brutaal naar mijn oma terug. Boos zuig ik haar zachte smakeloze doperwtjes en worteltjes – allemaal uit …

Doeneke Fit
Vasten voor iedereen

Met een stukje injera – een grote pannenkoek met een sponsachtige structuur en ietwat zure smaak – tussen mijn vingers, pak ik het vlees van de schaal. Ik stop de injera met vlees én mijn vingers in mijn mond. Het lukt mij steeds beter, zonder knoeien, Eritrees te eten. Vandaag …

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op "Toestaan cookies" zodat je makkelijk op deze site kan surfen. Als je op deze site blijft zonder je cookie-instellingen te wijzigen of je klikt hier op "Accepteren" dan ga je akkoord met deze instellingen.

Sluiten