Dat is echt niks voor mij. Het ziet er zo mal uit. “Grüẞ Gott!” zegt hij als grapje tegen de twee dames. Het is hartje zomer en ze lopen met twee skistokken door de Nederlandse Waterleidingduinen. Nordic walking. Lopen met twee skistokken in nul komma nul sneeuw?!

Ik zie mezelf liever als een gracieuze hinde. Ik loop hard, vliegend. Moeiteloos. Jammie, die runners high. Zo intens eufoor! Maar ja, ik ervaar dat slechts één keer. Ik ben dan begin twintig. Meestal is mijn hardlopen zwoegen. En als ik – via via – van een orthopedisch chirurg hoor dat hardlopen en joggen funest zijn voor je heup-, knie- en enkelgewrichten, stop ik. Dan maar geen vliegende hinde.

Nu wandel ik. Nee, geen snelwandelen; het oog wil ook wat. Toch wandel ik op van die degelijke schoenen. Vlak of in de bergen, degelijk schoeisel doet overal en altijd wonderen. En ook al is wandelen super hot, ik mis toch wat tempo in mijn tred. Dus ga ik op zoek naar andere opties zónder imagoproblemen die mijn ego verprutsen.

Slow joggen* dan? De Japanse professor Hiroaki Tanaka bedenkt deze efficiënte en gezonde wijze van hardlopen. Rennen in een laag tempo. Daarbij land je op je voorvoet en zet je ritmisch kleine stapjes. Heel aangenaam, terwijl je tegelijkertijd in staat bent tot kletsen met je slow jog-maatje. Of continu glimlacht – als je in je eentje slow jogt. Niko niko heet dat op z’n Japans.

Slow joggen oogt echt heel veel beter dan nordic walking of snelwandelen. Maar de hele tijd stilzwijgend niko niko? Ziet dat er niet toch weer al te maf uit? Liever klets ik er gezellig wat op los. Lekker bewegen van top tot teen. Dat is ’t helemaal voor mij …

Eufoor – Doeneke wil ‘t proberen!

*Slow joggen in de praktijk