Spuug opsparen, opschuimen in m’n mond en dan, na wat spoeltijd, floeps bovenop de onaangeraakte fluorspoeling in het bekertje spugen. Dat kon ik al jong. Soms betrapte de spoelmoeder op de basisschool mij.

Voor het slapengaan een fluortabletje. Die fluortabletjes spoelde ik weg in de wasbak. Te smerig om op te kauwen. Mijn ouders zetten periodieke controles in. Hun lief bedoelde ‘dan krijg je geen gaatjes’ lustte ik niet. Vies is lekker? Meestal niet, vaak duidt vies gewoon op gif.

In 1973, ik was bijna 3 jaar jong, stak de Hoge Raad er in het ‘Fluorideringsarrest’ een stokje voor het verrijken van Amsterdams kraanwater met fluor (kiezelfluorwaterstofzuur).

Want fluor is een giftig goedje. Dat hadden de Hoge Raad en ik natuurlijk direct in de gaten.

Ook was er elke ochtend voor mij een beker melk. Melk is goed voor elk. Aan de ontbijttafel was geen ontsnappen mogelijk. Neus dicht, wegslokken en klaar. Na mijn laatste beker, tot overmaat van ramp licht zurig én met velletjes erin, heb nooit meer melk gedronken. Vies is lekker? Melk is goor.

Borstvoeding is top, maar koemelk is enkel voor kalfjes. Ook dat wist ik natuurlijk altijd al.

En toch genoot ik in mijn eentje pakken likkoekjes en Bastogne koeken, zakken schuimbanaantjes en winegums. Dat vond mijn moeder niet goed. Snoep verstandig eet een appel.

Mams had gelijk. Suiker is gif. En ik ben afgekickt. Eet ik nu iets met geraffineerde suiker erin, dan ontstaan er kleine wondjes in mijn mond. Heel natuurlijk. Heel erg balen.

Lekker is vies. Stiekem en snel een zak schuimbanaantjes leegsnoepen? Nu eet ik bananen. Vol met stofjes die goed zijn voor je botten tot en met je geestesgesteldheid. Ik lust nu zelfs gezonde dingen, die ik vroeger vies vond.

Natuurlijk – Doeneke wil ’t proberen!