Nu, in september, raak ik wat van slag. De herfst begint. De zomer is voorbij. Dat stemt me soms wat melancholisch. Ik omarm de nazomer. Zalig, nu zomaar op een dag de zon haar best doet en de stemming stijgt. Die nazomer duurt van eind september tot in december.

Meteorologisch is zo’n zomerdag-presentje een logisch gegeven. Door een samenspel van hoge- en lage drukgebieden, grote temperatuurtegenstellingen en de wind die meeblaast aan een opleving van de zomer. En zo het kwik weer tot boven de 20 graden stijgt. Magisch. Overal zijn er mythes en lokale begrippen voor dit fenomeen nazomer.

Zo heb je de Indian Summer uit het Amerikaanse New England. Waarschijnlijk verwijst dat naar wintervoorraden-verzamelde Indianen. Fransen koesteren hun Été Indien. Die term bruist van verlangens naar de – ooit Franse – warme streken. Zweden omarmen hun Brittsommar, waarin de Heilige Brigitta hoop geeft in hun koude en bittere klimaat.

Nederlands nazomeren komt via de Germaanse mythologie tot onze oudewijvenzomer. Die benaming draait rond vrouwen van middelbare leeftijd – als schrikbeeld. Wat een akelig woord! Dus ik ga voor dat mooie Indian Summer. Dat poëtische begrip omvat fijne tijden en nieuwe kansen. Perfect in het nu én toekomstgericht.

Poëtisch – Doeneke wil ‘t proberen!