“Natuurlijk ben ik een dolfijn,” antwoord ik. De vraag is welke veranderstijl ik heb. De keuze is tussen karper, haai en dolfijn. Ik twijfel geen seconde. Mijn antwoord blijkt doorsnee.

Een dolfijn? Leergierig en speels. Intelligent en sociaal. Een dolfijn omarmt veranderingen. Tja, zo wil iedereen wel zijn.

Maar de test pakt minder glorieus uit. Er huist een karper in mij. Die verstopt zich op de bodem en tussen het riet. Een karper vermijdt veranderingen. Oeps. En in mij zit ook een haai. Die verdedigt zijn territorium. Een haai strijdt tegen veranderingen. Bah. ‘Die test deugt niet,’ concluderen mijn innerlijke karper en haai ontstemd.

Ik herken de stijlen bij een afwijzing. Au. Afwijzing geeft mij – vaak – een enorme optater. Het gevoel dat ik er niet mag zijn raakt mijn diepste angsten. Plots lijk ik dan een slachtofferige karper. Soms een kwaadaardige haai. De dolfijn in mij is er altijd, maar die heeft – soms – net wat langer nodig. Bij opgelegde veranderingen zijn de karper en de haai heel natuurlijke eerste reacties. Even in verzet is gewoon gezond.

Bij een afwijzing of andere bedreiging past – eerst – een neutrale ‘in z’n vrij-stand’. Dat is niet conservatief of vijandig, maar in de basis constructief. Even een pas op de plaats. Dan alles netjes op een rijtje. En vervolgens kiezen wat gewoon goed werkt. Soms in je eentje. Of het liefst fijn samen.

Dus ik train mijn dolfijn. ‘Joepie, een verandering!’ juich ik innerlijk steeds wat gemakkelijker bij wat tegenslag. Soms doet mijn dolfijn een kunstje. Maar steeds vaker duikt hij vanzelf op. Onbevangen. Nieuwsgierig. En soms vloeiend.

Vloeiend – Doeneke wil ‘t proberen!