“Je denkt teveel”, zegt ze tegen me. Even hoor ik een compliment, maar ’teveel’ is natuurlijk nooit goed. Ze werkt me in. “Ik ga je leren knallen”, jut deze chef mij op. Zij is er eentje uit de horeca en die knallen. Van haar moet ik niet ‘denken’, maar ‘doen’. Ik ben nog jong en kneedbaar.

Maar ik leer dingen liever anders. Voordat ik ga doen, kijk ik graag eerst even hoe een ander het doet. En het liefst begrijp ik ook nog precies waarom die het zo doet. En hoe het wellicht ook nog slimmer kan. Maar mijn leerstijl blijkt tegen de bedoeling van mijn chef. Van haar moet ik direct in volle actie. Zij gelooft in gaan met die banaan.

Hoe je iemand het slimste inwerkt weet meneer Bata. Van die – gaan een leven lang mee – schoenen, waarvan hij er waanzinnig veel verkoopt. Hij gelooft dat de hoogste baas het beste voorbeeld voor zijn medewerkers is. En dat is hijzelf. Dus verdiept hij zich in alle kwaliteiten van zijn product en het productieproces van elke schoen. Steeds doktert hij tot in de puntjes uit hoe je elke schoen het beste en vlotste maakt. Dat uitpluizen kan hij als geen ander. En hij leert zijn medewerkers net zo uitmuntend te werken als hijzelf. Of bijna dan …

Heb je je werk eenmaal in de vingers, dan is het tijd voor continu verbeteren. Op z’n Japans, met kaizen. Samen met je collega’s analyseer je eerst het probleem, dan bedenk je met z’n allen oplossingen en pas je deze toe. En werkt een oplossing? Bingo! Die neem je dan op in het werkproces. Je werk gaat beter en beter … Lekker dat kaizen. Het gaat in kleine stapjes en vergt een lange adem. Maar als de baas het wil, dan knal ik.

Kaizen en knallen – Doeneke wil ’t proberen!