Of Evelien een nachtje kan komen logeren? Natuurlijk! Ik houd van logeerpartijtjes. Eten en slapen ze goed, dan ben ik tevreden. En verstoort het verblijf zelfs hun stoelgang niet? Dat vind ik, als gastvrouw, fijn om te merken …

Dit logeetje ken ik niet. Ik zie haar oproep op LinkedIn. Evelien wandelt 1650 kilometer rond. In Nederland! Waar een klein land groot in kan zijn. Evelien wandelt, fotografeert prachtig én ze zoekt plekken om te eten en te slapen. Drie keer stoer!

Hoe zit je in elkaar als je én de hele dag uren alleen fotografeert, wandelt én dan urenlang met volslagen vreemden, op hun terrein, sociaal moet zijn? Ik ben nieuwsgierig.

Ik bak een appeltaartje en haal haar op. Evelien blijkt net zo nieuwsgierig. Waarom laat je een volslagen vreemde bij je thuis logeren?

Behaaglijk nestelt ze zich in mijn bank en smult van mijn warme appeltaartje. Ze vertelt over haar wandeling. Over de mooie dingen die ze ziet. Over de foto’s die ze maakt. Over haar ontmoetingen. Over sociaal (moeten) zijn én (kunnen) zorgen voor genoeg ruimte voor jezelf. Over controle houden en over loslaten.

Loopt ze ergens voor weg? Is ze op weg ergens naartoe? Ik vind haar gewoon ‘op weg’. Mooi bewust wandelend door het leven.

Terwijl Evelien in bad zit -‘doe dat nou maar; dat is goed voor je spieren en dan heb je lekker wat tijd voor jezelf’- bereid ik het avondeten. Ik bedenk me of ik zou kunnen wat zij doet. Zonder eigen plek, altijd op weg. Ik denk het niet … Dat wandelen lijkt me heerlijk! Maar daarna … Al die vreemde mensen, vreemde bedden, vreemde gewoontes waar ik me dan, met samengeknepen billen, overal en steeds op aanpas? Ik gok: funest voor mijn stoelgang.

’s Avonds eten, drinken -slechts een beetje- wijn en praten we. Gezellig! En we gaan op tijd naar bed.

De volgende morgen kies ik een foto van Evelien als aandenken. Een prachtige ‘onderweg’ foto. Evelien houdt onmogelijk contact met al die mensen die ze bezoekt. Ze is slechts een passant. Dat is ook bijzonder en goed. We zien elkaar wel weer op Facebook. Zo verlengen we ons contact met luchtige diepgang.

Na een stevig bord havermout, nemen we afscheid.

“Zo, nu ga ik weer aan het werk”, zeg ik en ik denk aan mijn laptop. “Ik ook!” antwoordt Evelien opgewekt en verdwijnt kwiek met haar rugzak op weg …

Het nieuwe sociaal – Doeneke wil ’t proberen!

Ook nieuwsgierig naar Evelien?