Je kijkt ernstig. Het is ook ernstig. Je praat over de impact van de crisis. Ik hang aan jouw lippen. Totdat je zegt “Ja, het is een zorgelijke situatie”. Ai. Dat klinkt irritant fout in mijn oren. ‘Zorgwekkende situatie’ corrigeer ik jou – zachtjes in mezelf. Iedere keer als iemand het woord zorgelijk onjuist gebruikt, haak ik af. En dat is vaak. Mediaberichten staan bol van ‘zorgelijke situaties’. Het barst van de crises.

Ik blijk een zeur. Het gebruik van zorgelijk in ‘een zorgelijke situatie’ is niet fout. Zowel zorgelijk als zorgwekkend betekenen ‘verontrustend’. Bedoel jij dat iets verontrustend is, dan mogen zorgelijk en zorgwekkend dus allebei.

Toch is het effect van de woorden anders. Zeg ze maar eens hardop. Zorgelijk heeft iets passiefs. Het past bij iets wat altijd zo blijft. Iets waar je van wegkijkt. En dan weer aan went. Zoals ‘die zorgelijke aard’. Zorgwekkend prikkelt. Het vraagt actie. Dat is bij een crisis best handig.

Dat ik afhaak om een onhandig woord is niet chique en niet slim. Dom, ja. Dus daar stop ik mee. Gebruikt iemand nu zorgelijk? Ik verander niet direct in die taalpurist. Ik laat de vorm los en focus me op de inhoud. Wat bedoel je met wat je zegt – echt? Ik onderzoek wat voor jou nu zo verontrustend is. Inleven is waar het echt om draait. Toch?!

Inleven – Doeneke wil ’t proberen!