“En die hele rit voor een potje van maar drie minuten,” verzucht ze. Maar ze doet het graag. Ze brengt haar zoon naar judowedstrijden in de regio. Zoonlief worstelt zich naar de judotop. Redt hij die top niet, dan blijft dat traject sowieso goud waard. Het zachte (ju) pad (do) stoomt je klaar voor van alles en nog wat in het leven. Deze Japanse evenwichtkunst lijkt mij ook wel wat. Maar wil ik ook van die bloemkooloren?

Zulke judo-oren zie je eigenlijk alleen in de judo-top. Heftige wrijving met de mat tijdens grondgevechten veroorzaakt interne bloedingen in het oorkraakbeen. Gewone judo is een kunst. Die gaat over respect, evenwicht en de nobele kunst van het vallen. Struikelt een judoka over een obstakel? Die breekt niets. Door een natuurlijke rol. Een judoka worstelt behendig met een veerkrachtige, doelgerichte en voortuitziende mindset. Dat mooie worstelen oefent een judoka op de mat. Maar vooral ben je een judoka, overal en altijd.

Een judoka weet hoe je meeveert met de kracht van een ander. Hoe je subtiel duwt en trekt. En hoe je de kracht van jezelf en de ander gebruikt. Hoe je grondig situaties aftast. En op welk moment je een kans ziet en grijpt met de juiste inspanning. Wordt het een krachtige worp of een slimme insluitingstechniek? En kom je tot die spectaculaire ippon*?

Grootmoedig doet een judoka dit alles met respect voor de ander. Wie wil dat nu niet?

Judo – Doeneke wil ’t proberen!

* Ippon van Mark Huizinga voor Olympisch goud in Sydney 2000