“Ik heb kanki,” zegt ze. Er zit een knobbeltje in haar borst. Het blijkt een kwaadaardige tumor. Kanker dus. Het lijkt goed operabel. Ze houdt de moed erin. Vandaar ‘kanki’. Dat klinkt milder dan ‘kanker’. Hoor je kanker, dan voel je ‘dood’. De associatie van kanker met een terminale ziekte maken we snel.

En dat is niet gek. Iedereen kent tenminste wel iemand die sterft door kanker. Na een ellendig lang ziekbed. Of juist in een, akelige, te korte tijd. En toch groeit het aantal types kanker waar je niet meer van doodgaat. Dus die nu chronische ziektes zijn. Of zelfs van voorbijgaande aard.

Een andere associatie bij kanker is ‘schuld’. Wat doe jij wel en teveel of juist niet en te weinig waardoor je nu die kanker hebt? Waarom heb ik het wel en jij niet? Of jij wel en ik niet? Dus. Eigen schuld, dikke bult? Nee! Natuurlijk heeft je leefstijl invloed. Maar vaak is het gewoon dikke pech als je kanker krijgt.

En dan heb je nog dat irritante ‘de strijd aangaan tegen kanker’. Dit gebruikt niemand bij de omgang met een andere ziekte. Alsof kanker hebben een wedstrijd is. Die je wint of verliest. En sta je op een achterstand? Maakt dat jou tot een loser?! Vreselijk.

We weten ons geen raad met kanker. We maken er een potje van. En zo maken we deze ziekte nog gruwelijker dan dat die van zichzelf al is. Maar liefst een op de drie Nederlanders krijgt kanker. Er zijn nu ruim 100 types kanker. Met allemaal een abnormale en ongecontroleerde groei van cellen. En allemaal hebben ze lichamelijk en geestelijk een gigantische impact. Soms is het kanki, maar het blijft kanker.

Onschuldig – Doeneke wil ‘t proberen!