“Hé pinguïn!” roept de man en wenkt die ober. ‘Hé pinguïn!’ De jongen in smoking reageert direct en loopt op de man af – die pinguïn. Ik pols de uitdrukking op het gezicht van die ober. Hij ziet er best strijdlustig uit. Netjes, vriendelijk en toch … Gaat ie matten? Maar zijn gezicht staat neutraal. Stoïcijns neemt hij de bestelling van de man op. Raakt deze vernederende opmerking hem dan – echt – niet?

Ook al ziet een echte pinguïn er aandoenlijk uit, hij laat zich niet zomaar doen. Deze vogel maakt – waar nodig – graag een potje ruzie. Met zijn borst en snavel vooruit en een dodelijke blik intimideert hij zijn tegenstander. Heeft dit onvoldoende effect, dan doet hij er een schepje bovenop en mept hij met zijn vleugels. Of hij zet zijn super scherpe snavel in de ander. Hij is ronduit ongeschikt voor ‘in de horeca’.

Ik stel me voor hoe deze ober ter plekke transformeert naar een – echte – pinguïn. En deze – brute – man een lesje leert: wees nooit neerbuigend naar bedienend personeel. En, wees als mens nooit al te onderdanig naar een buitengewone bruut. Ook niet voor geld. Zoals het leven volgens sommige obers en sommeliers te kort is voor slechte wijn, is het ook te kort voor onderdanigheid.

Maar deze ober kiest zijn eigen weg. Dit is zijn eerste werkdag in de horeca. En tevens zijn laatste, besluit ie. Aan het eind van zijn shift hangt hij zijn zwart-witte werkoutfit aan de wilgen. Tabee. Hij neemt ontslag. En zweert never nooit meer horecawerk te doen. Geen dag. Op zo’n ijzingwekkende werkplek waar gasten je – als vanzelf – behandelen als inferieur. En je aanspreken met pinguïn. Doei.

Toedeledokie – Doeneke wil ‘t proberen!