Zij laat me wel even een poepie ruiken. Ja, letterlijk. Ze werkt me in. Ik sta erbij als ze een oude stoma van een bewoner reinigt. Ik zie de bloedende wond in de buik. Dat komt binnen. En ruik de poep. Het is een even menselijk als smerig tafereel. Ik ben onder de indruk van de aanpak van de verzorgende. Zij gniffelt. Haar opzet slaagt. Ze wil dat ik ontzag heb voor haar en haar werk. Opdat ik straks niet op haar neerkijk vanuit mijn nieuwe – hoger gewaardeerde – functie. Deze ontgroening onderga ik nederig. Ik ben dan een frisse 20-er. Het is mijn eerste serieuze baan.

Ook veel zij-instromers ervaren een merkwaardig welkom. Ik ken veel 45+-ers die eindelijk hun hart volgen. Ze switchen – opzij – naar werk van echt meer betekenis voor hen. Soms in het onderwijs of de zorg. Soms stapt iemand vanuit goedbetaalde advocatuur – opzij – naar het OM of de rechtbank. Tijdens een turbo-opleiding, gaan zij-instromers veelal direct praktisch aan de slag op hun nieuwe werkvloer. Bomvol enthousiasme, energie en gewapend met – al tonnen – werkervaring.

Het lijkt een winnend recept. En tóch vloeien het enthousiasme en de energie van veel zij-instromers snel weg. Hun waardevolle bagage blijkt ook ballast. Geven ze een mooie suggestie over hoe je slimmer werkt? Betweter! En zijn ze – eindelijk na jaren oefenen – assertief in hun communicatie? Hun nieuwe collega’s vinden ze arrogant. Wie denk je eigenlijk wel dat je bent? Ken je plek – jij!

Maar door het stof gaan doet zo’n zij-instromer niet. Die is geen 20 jaar meer! Het is een professional! En zo wordt een zij-instromer te vaak een zij-uitstromer. Doodzonde! Er is dus werk aan de winkel. Zorg voor een warm bad voor die zij-instromer. Kijk mee met die frisse blik. Waardeer die bergen ervaring. Dus erger jij je aan die wijsneus? Wees de wijste. Stuur een beetje bij. En houd ze aan boord.

Opzij – Doeneke wil ’t proberen!