“There comes a time in every woman’s life when the only thing that helps, is a glass of champagne”, zei filmster en feministe Bette Davis (1908 VS – 1989 Parijs).

Bij champagne worden verschillende stille wijnen uit verschillende wijnjaren als één ‘cuvée’ gebotteld en dan op fles voor een tweede maal vergist. Champagne krijgt zo hoge druk en zit daarom in een extra dikke fles. Komt de champagne uit één topjaar – dan is het een ‘millésimé’.

Een chique champagnehuis bezoek je met ‘hordes snobs’, in Reims of Épernay. Ware champagne vindt de liefhebber niet in een beroemde ‘glazen fles met de naam Cristal’ voor een eurootje of 200. Kleine champagnewijnboeren bottelen al het moois dat je kan wensen, zonder poeha, voor rond de €25.

Formule 1-jongens knallen het hardst, om elkaar op het podium een champagnedouche te bezorgen. Geinig voor miljoenen jonge en oude jongetjes voor de buis, maar dat knallen en spuiten met overmaatse champagneflessen onder angstwekkend hoge druk vind ik vulgair.

Het kan ook anders. Champagne is liefde in een fles. Je ontvouwt eerst het capsule en dan het muselet (het ijzeren kapje met getwist ijzerdraad dat de champagnekurk vastklemt) voorzichtig van de flessenhals. Denk aan een wikkelrokje. Houd de fles iets schuin en draai de fles en kurk zachtjes in tegengestelde richting heen-en-weer. Zo opent de champagne zich charmant – je hoort ‘de zachte zucht van een vrouw’. Champagne laat je vloeien in een champagneglas. Dat glas houd je schuin, zodat er net geen schuimkraag ontstaat. Bekijk de prachtige bruis, proef en geniet …

Bruisen als Bette Davis – Doeneke wil ’t proberen!