“Dat was op het nippertje”, zucht hij. Hij staat onderaan een heuveltje, pal naast een boom. Hij klemt zijn fiets tussen z’n benen. Een loopfiets nog. Met bravoure showt die dreumes zijn ouders hoe hij zojuist nét die enorme beuk ontwijkt. Die wijsneus is een jaar of drie. Hij zegt op het nippertje. Da’s een heerlijk ouderwetse uitdrukking. Het klinkt leuk en raar uit de mond van zo’n jongeman. Een snaak nog.

Ik loop verder door het bos en naast mijn glimlach groeit iets van weemoedigheid. Zo jong, en al vol archaïsch taalgebruik. Hoe vergaat het zo’n knaap verder in het leven? Leeftijdsgenoten pesten hem vast op school. Van wonderlijke wijsneuzen houden lang niet alle kinderen. En juffen en meesters vinden buitenbeentjes ook niet altijd plezant. Doe maar gewoon, da’s wel zo handig in die overvolle klas.

Thuis ga ik op zoek naar de herkomst van op het nippertje. Anno 1638. Kantje boord en kielekiele zijn even bejaarde synoniemen. Dit soort alternatieven verrijken onze taal. Eenheidsworst is zeker wel zo handig, maar minder spannend. Spelen met taal is creatief mensenwerk. En extra taal stimuleert sociaal.

Op het nippertje klinkt buitengewoon vrolijk voor zo’n wijsneus en mij. Ik stop met piekeren. Deze wijsneus redt het wel.

Kielekiele – Doeneke wil ’t proberen!