‘Jezus, wat word jij grijs!’ Hij kijkt er vies bij. Au, wat een foute opmerking, van mijn tóch fijne collega. Hij staat naast mijn stoel en kijkt neer op mijn kruin. Mijn grijs bedekkende haarkleurtje groeit alweer uit. Ik kijk naar hem op en zie grijze bakkebaarden. Dat is bij hém natuurlijk … sexy? Ik weet ‘t niet.

Ik onderdruk een jij-bak. Kort nadien stop ik met ‘t bijkleuren van mijn haar. Ik word 100% grijs!

Mijn stoppen is niet per se een stoer emancipatie-statement. Naast mijn macho collega, helpen ook veel jonge meiden mij over de streep. Zij verven hun haar grijs. Grijs voor de lol! Grijs in de mode! Ik surf comfortabel mee op die golf. Zo raak ik vanzelf in de mode!

Na eerst grof smijten met chemicaliën via later zachtjes met henna, ben ik nu al jaren klaar met faken!

Mijn omgeving is ook dol op mijn eigen haarkleur. Het woord stoer hoor ik eerst regelmatig. Steeds vaker ontvang ik nu als terloops compliment mooi. Daarbij helpt een gouden tip van mijn aller eerlijkste vriendin; ‘steek je haar maar niet meer op, want dat grijze haar in een knotje maakt je net een oud wijf.’

Daarnaast is er mijn kapper. Zij dreigt soms met het verven van lowlights in mijn haar; ‘dan wordt – met al dat grijs – je gezicht niet zo vreselijk vaal in het najaar.’ Ik ben dol op mijn kapper én op mijn natuurlijk grijze haar.

Mooi is dat ik mijn ouder worden omarm. Gewoon een positieve kijk op mijn en andermans ouder worden. En dat is mentaal en fysiek super gezond!

Mezelf worden – Doeneke wil ’t proberen!