‘Wat een haantjes …’ somber ik. Achter mij sluit ik de deur van de vergaderzaal. Alweer domineren die twee ‘haantjes’ ons hele overleg. Super irritant! Die haantjes zijn mij snel teveel. Ik maak even een ommetje. Een beetje natuur pept me altijd weer op.

Ik passeer een kippenhok. De kippen zien er grappig uit. Ze hebben een mal kuifje voor hun ogen. Ze drentelen – een beetje onrustig – aan de buitenkant van het gaas van hun hok. Ze voelen zich vrij én thuis lijkt het. Ze willen vast weer terug in hun veilige onderkomen. En de eigenaar van die schattige kippetjes wil dat vast en zeker ook. Natuurlijk!

Dus bel ik aan bij het huis. Een jonge vrouw komt naar mij toe. “Een aantal van jullie kippen zijn ontsnapt. Ze lopen buiten het hok”, zeg ik. Zij glimlacht.

“Dat zijn haantjes”, corrigeert ze me. “Deze zijn vervelend opdringerig naar de kippen, dus zet ik ze buiten het hok”. Mijn adem stokt. Die schattige kippetjes blijken – opeens – opdringerige haantjes. Maar tja, buitengesloten haantjes. Da’s toch best zielig.

“Ik voer de haantjes nog hoor”, stelt ze mij gerust. En onverschrokken gaat zij verder. “Er zijn hier volop vossen …” Zij kijkt er veelbetekenend bij. “De vossen hebben interesse in onze hennetjes en kuikentjes in het hok.” Ik zie de vossen voor me. Kwijlend en tanden ontbloot. “Mooi is als de vossen deze haantjes pakken”, zegt zij eerlijk en vriendelijk. Ik slik. En beeld mij een bloederig tafereel vol opengereten – lieve – haantjes in. Met opdwarrelende veertjes en gekrijs. Ik trek wit weg. “Da’s gewoon onze natuur …”, probeert ze nog.

Verward loop ik weg. Ach, die haantjes. Het zit ze ook niet mee. Ze doen zo hun best. En bereiken een tegengesteld effect. In de plaats van gewoon voortplanting, krijgen ze de dood. Haantjes zijn ook maar gewoon haantjes. Wij hakken ze het liefst – gewoon – de pan in. Plotsklaps denk ik terug aan al die haantjes op mijn werk. Weg met – ook – die haantjes? Heus niet! Ik zoek een – gulden – middenweg.

Die middenweg – Doeneke wil ‘t proberen!