”Dan open je toch gewoon een webwinkel!”, opper ik. Content met mijn slimme commerciële tip, zie ik een rooskleurige toekomst voor mijn vriendin Karin. “Nooit!” reageert ze beslist. “Mensen komen naar mijn winkeltje voor een praatje. Willen ze alleen wat kopen, dan bestellen ze maar bij een leverancier!”

Karin woont ‘op Volendam’. Om de hoek van ‘de Dijk’. Ze is een echte! En geen ‘jas’ zoals haar man. Zo eentje die wel op Volendam woont, maar er niet vandaan komt.

Al een dikke dertig jaar kom ik graag bij mijn vriendin op Volendam.

Ik verbaas me hoe de inwoners onvermoeibaar busladingen vol toeristen verstouwen en ook een hechte gemeenschap blijven.

Ik luister met plezier naar hun wonderlijke taaltje.

Ik begrijp dat ze vriend Kees – logischerwijs – ‘Kees Econoom’ noemen, omdat zijn vader de eerste econoom op Volendam was. In het echt heet Kees waarschijnlijk gewoon Schilder, Smit, Steur of Tol.

Ik leer over hun strikte gewoontes.
Op maandag doe je de was. Op dinsdag schrob je je voorstraatje. Op woensdag of vrijdag eet je vis. Op zondag ga je naar de kerk. Je spaart al vroeg voor een koophuis. Op de jaarlijkse kermis ga je helemaal los. En kom je van Volendam, dan blijf je op Volendam.
Fascinerend.

Verderop bij de Dijk runt Karin een knus winkeltje in religieuze artikelen. Ze noemen haar in het dorp dus – logischerwijs – ‘zij van ‘t heilige winkeltje’. Karin werkt daar samen met andere vrijwilligers. De meeste zijn al flink op leeftijd en kwetsbaar voor corona.

Op dit moment is de toestand op Volendam zorgwekkend. Het aantal besmettingen is groot. En de toeristen blijven weg.

Dus komen veel inwoners extra graag naar Karins winkeltje voor steun in deze donkere dagen. Ze kopen een Mariabeeldje. Of een mooie kaars. De verkoop gaat fantastisch!

Maar het gaat helemaal niet om die geweldige verkoop! Voldoende omzet voor de huur van het prijzige winkelpandje is genoeg. En dat afgelopen voorjaar de eerste communie niet doorgaat, is – ook voor de financiën van het winkeltje – bedroevend. Spannend wordt de komende tijd tot Kerstmis.

Eigenlijk is het een fijn trefpunt vermómd als winkeltje. Alle mensen zijn daar welkom. Ook voor alleen maar een praatje. Die webwinkel van mij, is dan ook geen slim, maar een ongelooflijk onbenullig idee.

“We doene bedakken,” verzucht Karin. Dat zoiets betekent als ‘zo’n toestand, het zit tegen‘ …

Op Volendam – Doeneke wil ‘t proberen!