Het overvalt haar. Maar wat nou eigenlijk? Plotsklaps lukt even helemaal niets meer. Uitputting, angsten en sombere gedachten overmeesteren haar. Is zij overspannen? Heeft ze een burn-out? Leidt ze aan een depressie? Of aan een angststoornis? Autisme luidt uiteindelijk de diagnose. Autisme? Autisme ziet er toch heel anders uit? Ik ken – best veel – mannen met van die sociale onhandigheid, een enorme behoefte aan vaste routines en een hyperfocus …

Vooral jongens en mannen tonen juist die kenmerken van autisme. Mannen laten autistische trekjes vaak ongegeneerd de vrije loop. Meisjes en vrouwen camoufleren autistische trekjes – juist uit gêne. Al jong onderdrukken zij hun autisme. Vrouwen kopiëren gedrag min of meer van nature. Dames gaan als het ware op in hun omgeving – vaak zo onzichtbaar mogelijk. Zo draaien meisjes en vrouwen ‘gewoon’ mee. Zo’n dagelijkse poppenkast kost natuurlijk bergen energie.

En draag je jarenlang zo’n masker, dan verlies je jezelf. Veel vrouwen die hun autisme onderdrukken, belanden zo in een persoonlijke crisis. Heel anders dan mannen, met in wezen dezelfde ‘stoornis’. Vaak pas veel te laat horen vrouwen voor het eerst hun werkelijke diagnose: autisme. Pas op dat moment vallen de puzzelstukjes op hun plek. En dan volgt een lange en hobbelige weg terug – naar zelfacceptatie. Met hulp onderzoek je jouw autistische trekjes – jouw behoeften dus. En hoe je deze niet langer camoufleert. En hoe jij jezelf als geheel gewoon de vrije loop laat.

Eerlijk in de spiegel kijken helpt je jezelf te zijn. Fijn dus dat er – stapje voor stapje – aandacht groeit voor autisme bij vrouwen. Echt mooi is als meisjes en vrouwen met autisme zich gewoon laten gaan. Zonder taboes. Net zoals al die eigenaardige jongens en mannen. Ongegeneerd is leuker voor iedereen. Man en/of vrouw.

Die vrije loop – Doeneke wil ’t proberen!