“Wie heeft er kinderen?” roept ze en steekt enthousiast haar arm in de lucht, zij dus. Veel deelnemers van die training volgen haar voorbeeld. Twee niet. Vrolijk en trots vertelt de trainer over haar kinderen. De moeders en vaders in de groep vullen de trainer aan met anekdotes over hun kroost. De kinderloze deelnemers zwijgen. Eentje duikt wat in elkaar. De ander zoekt wat in haar tas. Dit is een sollicitatietraining. Of je nou wel of geen kinderen hebt, doet er toch niet toe? Exact. De kinderen-vraag is onzinnig en pijnlijk. Oppassen geblazen dus.

Ik zie het bij mijn vriendin. Na jaren proberen en behandeling met hoop en teleurstellingen lijkt het definitief: zij wordt geen moeder. Haar onvervulde kinderwens doet pijn. Op allerlei momenten overmant haar een diep verdriet. Door een vraag, een verhaal, een beeld, of zomaar uit het niets. Ze rouwt: ze is en blijft kinderloos. Wel ziet ze langzaamaan een ander toekomstperspectief. Maar toch.

Mijn vriendin heeft vele lotgenoten. Ongeveer vijf procent van de koppels in Nederland is ongewenst kinderloos. En daar bij opgeteld zijn de vele singles die hun kinderwens onvervuld zien. Ook dat heeft een enorme impact. En vraagt om zorgvuldigheid. Zondag is het moederdag. Mijn vriendin is dan met haar man op bezoek in Zweden, gezellig bij mijn zoon en zijn vrouw.

Gezellig – Doeneke wil ’t proberen!