‘Op het leven’, proosten we. Ik ben er niet gerust op. Misschien is dit wel onze laatste maaltijd. Dat kan maar zo. We eten zelf geplukte paddenstoelen. Van het landgoed. Daar waar een dikke eeuw geleden bij een chique diner – met paddenstoelen uit eigen tuin – een aantal gasten die maaltijd niet overleven.

Maar mijn drie tafelgenoten – onze paddenstoelenplukkers – zijn zelfzeker: wij eten geen giftige paddenstoelen vanavond. In drie uren struinen onder eiken en beuken verzamelen ze die ochtend allerlei paddenstoelen voor ons avondeten. Sprookjesachtig. En griezelig.

‘Kijk maar!’ Een dikke paddenstoelengids komt met een luide plof op de eettafel. In Nederland komen meer dan 5000 soorten paddenstoelen voor. De gids toont foto’s en waarschuwingstekens. “Kijk, dit zijn onze boleten, met die gaatjes en buisjes onderaan de hoed. Bij deze staan geen waarschuwingstekens en ze zijn dus eetbaar,” concludeert de meest stoere van de plukkers zonder twijfel. Zelfs die heksenboleet, die blauw uitslaat als je er een stukje afsnijdt, eten we zometeen bij ons diner …

Ik bezweer mijn angsten en slik mijn twijfels weg met wijn. We proosten ‘op het goede leven’ en eten die paddenstoelen. Heerlijk. En ook daarna geen centje pijn.

Een paar dagen later ga ik mee op paddenstoelentocht. Ik voel me een oermens. Een verzamelaar. Ik slenter door de herfstbladeren en tuur naar de grond. Ik spot hagelwitte paddenstoelen: gevaarlijke. En die met rode met witte stippen: van of voor kabouters? Deze paddenstoelen vallen op. Maar de kleur van een boleet blendt gemakkelijk met de bergen bruinige herfstbladeren op de grond. Ik onderscheid ze slecht. Ik mis mijn computerbril. Van thuis op mijn bureau. Ik voel me verloren, als hedendaags mens.

Mijn opbrengst van een uur voorovergebogen slenteren en speuren in het bos, is slechts één eetbare boleet. Teleurstellend? Ja en nee, de volgende keer neem ik mijn bril mee.

’s Avonds eet ik mijn boleet. Mmm. Ik ben trots. En de morning after? Ik ben er nog!

Ever after – Doeneke wil ‘t proberen!