‘Als u zo doorgaat, dan beëindig ik dit gesprek!’ Ik sta paf. Ik ben verre van agressief naar deze medewerker. Ik ben enkel stevig op de inhoud. En die inhoud betreft mijn gelijk, hartstikke.

Deze medewerker beleeft mijn opstelling anders. Zij ervaart mijn kennis en gedrevenheid als een persoonlijke aanval op haar. Ze schiet vol in de persoonlijke verdediging.

‘Deze mens verwart professioneel met persoonlijk!’, besef ik. Dat inzicht deel ik niet rechtstreeks. Want dan plaats ik mij boven haar. En ze voelt haar positie nu al als bedreigd.

Wat gebeurt hier?

Vrijwel elk alledaags psychologisch probleem voert terug op een soort angst. Angst ontstaat in de eerste jaren van elk leven. Die angst huist vervolgens diep in ons; in je emotionele brein. Bedreigt – onbewust – een situatie jou nu, dan popt je – ooit ontwikkelde – angstafweer hoepla weer op. Je emotionele brein neemt het dan over van je rationele brein.

Iets engs roept snel irreële angstreacties op. Dat was gezond. Het stamt van toen wij nog tussen roofdieren leefden. Vandaag interfereert angst te snel – onbewust en ineffectief – met ons professionele handelen.

Ik weet dat zelfs ik bedreigend kan zijn. En onbewust en onbedoeld iets ‘ouds’ in iemand trigger.

Uit de kramp?

Schrik je van een reactie? Tel tot tien en bekijk angsten over en weer.

In onze dagelijkse praktijk verminderen dreigingen met meer oog voor menselijkheid. Begrijp én toon dat ook jij, met je beperkingen, een mens bent. Laat van jezelf gerust wat ongemakkelijks zien. Zoals twijfel. Iets als ‘uh, waar was ik ook alweer?’ en een ‘toch?’. Want dat is gewoon heel menselijk … toch?

Blijf – in je menselijkheid – fier gericht op de inhoud. Precies, helder en goed. Dus luister ook. Vrede maken, niet per se uit angst? Dat kan altijd.

Vermijd zoiets als ‘ik begrijp dat u gefrustreerd bent’. Dat is de eerste stap van het weerstand- en agressieprotocol bij veel organisaties. Dat is de taal van een professional. Hoor je zo’n zin, dan weet je dat jij angst bij die ander triggert …

Dag angst – Doeneke wil ‘t proberen!