AI kost gigantische hoeveelheden energie en leidt dus tot een enorme uitstoot van o.a. CO2, maar dat laatste begint langzaam te verminderen. Het streven om AI op termijn CO2-neutraal en zelfs CO2-negatief te maken lijkt misschien luchtfietserij te zijn. Dat kan het uiteindelijk ook blijken maar hoeft niet. Alles hangt af van de vraag welke belangrijke vragen we op gaan weten te lossen met AI enerzijds en anderzijds hoe we voorkomen dat we AI lastig vallen met onzinnige dingen die veel rekenkracht kosten zonder iets van wezenlijk belang op te lossen. Als we dat onder de knie krijgen dan doen we het goed. Terugkijkend naar hoeveel baggerwerk we nu aan AI voeren zullen we ons daarover allicht wat verbazen over een paar jaren, maar beginnen met bagger is ook leerzaam als je daarmee weet te stoppen. Wat dat betreft is wel lastig als we verslaafd raken aan hoe we nu met AI omspringen.
Is dit een mens?
- Door: Doeneke
- Categorie: Doeneke Digitaal
Hij is tot over zijn oren verliefd, op haar. En zij op hem. Ze krijgen geen genoeg van elkaar. En leren elkaar steeds beter kennen. Hij is een man van vlees en bloed. Zij is een zelfbewust en zelflerend besturingssysteem: Samantha. Met een zwoele stem en een oneindige interesse in hem. Ze heeft echt alle tijd voor hem. De film ‘Her’ maakt jaren geleden een grote indruk op mij. Sciencefiction uit 2013 over het jaar 2025. Indrukwekkend wat zo’n chatbot met menselijke trekken teweeg brengt. En griezelig dat het nu 2025 is.
Al in 1950 ontwikkelt Alan Turing een ‘is het een mens of een computer’- test. Een persoon heeft een gesprek met iemand of iets en raadt of zijn gesprekspartner een mens of een computer is. De eerste chatbot Eliza, uit 1966, verliest die test altijd. De tester ontmaskert al snel elke computer die doet alsof ie een mens is. En toch wint de geautomatiseerde gesprekspartner Eliza ook best een beetje. Want ondanks dat de testpersonen weten dat Eliza een computer is, dichten ze haar vele menselijke eigenschappen toe …
Zoiets onlogisch doet en kán een computer niet. Een computer pakt iets digitaal aan. Het is het ene of het andere. Ja of nee. 1 of 0. Nooit allebei tegelijk. Geen computer snapt zoiets als ‘dat weet ik niet’ en ‘ik wil er nog dieper over nadenken’, of ‘ik voel me daar nog niet zeker over’. Zulke fuzzy menselijke concepten komen voor computers van een geheel andere planeet.
Het lijkt me niet dat mensen dommer zijn dan in 1966. Wel faalt nu, in 2025, zo’n driekwart van de mensen bij de nieuwste chatbots voor de test ‘is het een mens of een computer’? Computers zijn veel krachtiger en daardoor lijken chatbots meer en meer op echte mensen.
Nemen de chatbots van nu en in de toekomst de plek van mensen in? Wijze wetenschappers zeggen van niet. Maar toch kies ik voor de optie ‘dat weet ik niet’. Zoiets onbestaanbaars als die perfecte liefde tussen hem en Her* ís wezenlijk en waarachtig. Want wat is er nou alleen maar digitaal?
Aanvoelen – Doeneke wil ‘t proberen!
* Movie reviews van Her
