“Leuk om kennis met je te maken’’, zegt de man die zich voor de vijftiende keer aan mij voorstelt. Wat een eikel! Ik zie hem al jaren op feestjes en iedere keer lijkt hij mij voor het eerst te ontmoeten. Ben ik niet interessant genoeg? Dat is waarschijnlijk het geval.

Vind je iemand interessant, dan onthoud je zijn of haar naam beter. Andersom werkt dat ook. Je maakt indruk als je een naam onthoudt en diegene, vervolgens, heel natuurlijk en terloops bij zijn of haar naam noemt. Oprechte interesse in de ander, is de sleutel tot diegene. En namen onthouden is een te trainen vaardigheid, veel meer dan een kunstje.

Bij een eerste kennismaking ben ik meestal teveel met mijzelf bezig: mijn handdruk, mijn glimlach, mijn naam zeggen. In mijn hoofd is dan geen ruimte voor inkomende informatie. En zo registreer ik vaak nauwelijks de naam van de ander. Pas als ik mij heb voorgesteld, verleg ik mijn focus naar de ander:

1 Ik check je naam “… zei je toch?” en bestudeer je gezicht terwijl jij jouw naam corrigeert – of bevestigt

Past je naam – volgens mijn subjectieve waarheid – perfect bij jou, dan zit jij direct voor altijd in mijn hoofd.

Match jij niet met je naam, dan help ik mijn brein jouw naam onthouden.

Prent ik een naam in mijn geheugen, dan voelt dit alsof ik een paadje in mijn hoofd aanleg. Met gebruik van verbeelding, associaties en mijn zintuigen:

2 Ik vraag hoe je jouw naam spelt en in gedachten schrijf ik jouw naam op je voorhoofd

3 Ik onderzoek een haakje waar ik jouw naam aan ophang:

∝ Waarin lijk je op een ander met dezelfde naam? – Rookt deze Jaap ook?
∝ Popt er een liedje op met jouw naam? – Anne, de wereld is niet mooi …
∝ Heb jij iets dat rijmt op jouw naam? – Chique Monique?
∝ Past er een alliteratie? – Malle Mark?
∝ Wat is net zo mooi aan jou als aan jouw mooie naam? – De ogen van Florence

Hangt jouw naam, via een logisch paadje, aan een stevig haakje; dan zit jij voor altijd opgeslagen in mijn geheugen.

Maar met de namen Gerard, Yvonne, Peter, Herman, Erik en Yolanda heb ik het lastig. In mijn hoofd ontstaat kortsluiting. Voor mij is ‘Gerard’ dezelfde naam als ‘Herman’ – kan ‘Peter’ net zo goed ‘Erik’ heten – en is ‘Yvonne’ hetzelfde als ‘Yolanda’.

Voor deze namen doe ik extra moeite. Ik maak een extra pad aan. Bijvoorbeeld:

Ontmoet ik ‘een Peter’ dan leidt het eerste pad naar het foute haakje ‘Peter = Erik’ . Vanuit hier creëer ik, heel bewust en haast voelbaar in mijn hoofd, een zijpaadje naar een nieuw solohaakje ‘Peter’.

Vervolgens bestendig ik dit haakje met een passende associatie voor ‘deze Peter’, zoals ‘Beter = Peter’.
Dit nieuwe paadje bewandel ik minstens 30 keer voordat het ingesleten is en ‘Peter’ voor mij, nooit meer ‘Erik’ en voor altijd ‘Peter’ heet. Want … ‘Beter = Peter’ …

Hoe die man, die zich mij nooit herinnert, heet weet ik niet meer. Op het volgende feestje besteed ik tijd aan hem en maak een paadje en haakje voor hem aan. Opdat ik zijn naam onthoud. En mijn associatie voor zijn haakje zit gelukkig alleen in mijn hoofd!

Iedereen aangehaakt – Doeneke wil ’t proberen!