Als het maar even kan, strijk ik neer in Frankrijk. En ook nu weer is het bingo. Ik logeer in een oude pastorie. Het mooie pand staat tegen de berg achter de kerk in een schattig dorpje aan de Loire. Vanuit de woonkamer kijk ik uit over de rivier. Een van de twee bakkers zit naar links – 40 meter van de pastorie. De andere zit rechts naast andere lekkere winkels zoals Caviste Milie – op 150 meter wandelen. Deze jonge Française runt hier haar wijnwinkel en dat doet ze goed. Na ’s middags een ommetje smul ik van vers stokbrood, kaas en wijn op ons zonnige terras. Dat kan niet beter.

Wel staken Fransen meer dan bij ons. Zoals nu tegen ophoging van pensioenleeftijden. Op het eerste gezicht lijkt dat aanstellerij. De Nederlandse teller voor stoppen met werken staat rond de 67 jaar, nu. Dus waarom miepen en staken Fransen over 64 jaar, straks?

Maar hier in Frankrijk snap ik die Fransen toch. Fransen begrijpen geen calvinistische levensstijl, zoals in Nederland. De esprit hier is soms werelds of anders katholiek en steeds gericht op de individuele mens. Je werkt om te leven, nooit andersom. Dat vinden ze hier beter!

Cathy, de gepensioneerde bewoonster van de pastorie, beaamt mijn inzicht. “Onze president heeft de beste bedoelingen, hoor. Hij is ook heel intelligent. En hij kan rekenen. Maar dat wij niet leven om te werken, dát snapt hij niet. Dus zijn we boos en verontwaardigd. Wij willen niet schuiven met pensioen en dus steeds langer werken. Wij willen meer genieten van ons hele leven. C’est logique!

La vie – Doeneke wil ’t proberen!