‘Doe alsof je op een Harley Davidson zit’. En hop, we schieten allemaal in een actieve houding. De koorleden tillen hun borst op en als vanzelf komt het muziekboek op de plek waarop we de noten én de dirigent kunnen zien.

Geweldig! Ik vermoed dat geen van de koorleden ooit op zo’n brommer heeft gezeten, maar het werkt.

Als zanger ben je je eigen instrument. Je stembanden zijn je geluidbron. Je adem de aandrijving. En je keel- en mondholte met soms je neusholte zijn je klankkast.

Als er lucht langs je stembanden komt trillen je mond, keel, voorhoofdsholte en borstholte mee en geleiden de klank. Zo ontstaat een geluid, een toon: de resonans.

Je kunt die resonans aangenaam krijgen. Of je nou talent hebt of niet. Door te trainen:
> je houding: sta rechtop en ontspan je strottenhoofd, middenrif-gebied, armen en knieën
> je ademsteun: adem in, houd de adem vast en adem gedoseerd met je middenrif uit op een klank
> je resonerende holten: zing toonladders of doe een sirene na

Omdat het zanginstrument nogal verstopt zit, halen zangpedagogen en dirigenten van alles uit de kast om hun zangers de beste zangtechniek te leren:

‘Kijk vriendelijk en verwonderd’ – en de resonantieholten boven je stembanden staan open

‘Doe alsof je in een appel bijt’; ‘Doe alsof je gaat gapen’; ‘Doe alsof je vanaf een vol dienblad iemand een drankje aanbiedt’ – en je hebt de juiste stand voor de inzet van een begintoon

‘Rol een rode loper horizontaal naar voren je mond uit’; ‘Zet je achterhoofd open’; ‘Veer door je knieën’ – en je redt die hoge noot

Jij bent dus je eigen instrument. Probeer het eens …

> maak je lang – denk een touwtje vanuit je kruin tot aan het plafond
> ontspan je hals en kaken
> adem uit op ssssssssssssss …
> ben je helemaal leeg, laat dan je je buik los …
> de adem stroomt vanzelf naar binnen …
> houd je adem even vast …
> en zing, beheerst, van laag naar hoog ∼do∼re∼mi∼fa∼so∼la∼ti∼do

Schitterend toch?

Een aangename resonans – Doeneke wil ’t proberen!