‘Dit is alweer de zestiende uitvaart na die van je moeder’, verzucht mijn vader. Is een uitvaart voor mij nog een speciaal moment van deemoedigheid en overpeinzing, voor mijn vader is het akelig lopende band werk.

We zijn op de uitvaart van de schoonvader van mijn zus. ‘Hij heeft eruit gehaald wat erin zat’ staat op zijn rouwkaart. Piet werd 94 jaar. Een lieverd.

In de ontvangstruimte van het crematorium onthaalt de Limburgse familie van mijn zwager mij warm. Wie ik ben? Ik vertel mijn relatie tot de overledene. En ik krijg, in rap Limburgs, relaties in ellenlange stamboomuiteenzettingen, terug. Ik ben al snel het spoor bijster …

De warmte van deze familie zit al in de rouwkaart. Naast alle Piets eigen-, schoon-, klein- en  achterkleinkinderen staan er nog een aantal extra mensen op de kaart. Dat zijn Piets ex-schoondochter en haar eigen-, schoon- en kleinkind. Zelfs het nieuwe lief van Piets ex-schoondochter mag op de rouwkaart. Het ontroert me.

De aula zit stampvol. Een hele prestatie, zo op je 94^e. We kijken allemaal uit op de binnenplaats. ‘Herr, lehre doch mich …’ Het prachtige ‘Ein deutsches Requiem van Brahms’ vult de zaal. Vanaf de overkant van de binnenplaats dragen de mensen van de kaart de kist -met hun Piet- naar de aula. Mijn warme tranen stromen over m’n wangen.

Piets oudste dochter vertelt Piets levensverhaal. Liefdevol. Over zijn liefde voor zijn familie. Zijn liefde voor muziek. Zijn liefde voor wandelen en fietsen. Zijn liefde voor de natuur. En zijn liefde voor zijn dagelijkse mooie biertje. Het verhaal klinkt mij bekend in de oren. Het is ook het levensverhaal van z’n oudste zoon, mijn zwager. Een lieverd.

Bij het verlaten van de aula krijgen we een foto van Piet met een groot glas mooi bier. Dat is een bierviltje, gok ik. Maar het is een bedankkaartje. Die gebruik ik binnenkort als bierviltje. Voor het mooie biertje dat ik dan, bij grote uitzondering, drink. Met mijn vader. En we proosten dan op de liefde!

Een mooi biertje – Doeneke wil ’t proberen!