Proost op de liefde!

Doeneke Sociaal
6

‘Dit is alweer de zestiende uitvaart na die van je moeder’, verzucht mijn vader. Is een uitvaart voor mij nog een speciaal moment van deemoedigheid en overpeinzing, voor mijn vader is het akelig lopende band werk.

We zijn op de uitvaart van de schoonvader van mijn zus. ‘Hij heeft eruit gehaald wat erin zat’ staat op zijn rouwkaart. Piet werd 94 jaar. Een lieverd.

In de ontvangstruimte van het crematorium onthaalt de Limburgse familie van mijn zwager mij warm. Wie ik ben? Ik vertel mijn relatie tot de overledene. En ik krijg, in rap Limburgs, relaties in ellenlange stamboomuiteenzettingen, terug. Ik ben al snel het spoor bijster …

De warmte van deze familie zit al in de rouwkaart. Naast alle Piets eigen-, schoon-, klein- en  achterkleinkinderen staan er nog een aantal extra mensen op de kaart. Dat zijn Piets ex-schoondochter en haar eigen-, schoon- en kleinkind. Zelfs het nieuwe lief van Piets ex-schoondochter mag op de rouwkaart. Het ontroert me.

De aula zit stampvol. Een hele prestatie, zo op je 94e. We kijken allemaal uit op de binnenplaats. ‘Herr, lehre doch mich …’ Het prachtige ‘Ein deutsches Requiem van Brahms’ vult de zaal. Vanaf de overkant van de binnenplaats dragen de mensen van de kaart de kist -met hun Piet- naar de aula. Mijn warme tranen stromen over m’n wangen.

Piets oudste dochter vertelt Piets levensverhaal. Liefdevol. Over zijn liefde voor zijn familie. Zijn liefde voor muziek. Zijn liefde voor wandelen en fietsen. Zijn liefde voor de natuur. En zijn liefde voor zijn dagelijkse mooie biertje. Het verhaal klinkt mij bekend in de oren. Het is ook het levensverhaal van z’n oudste zoon, mijn zwager. Een lieverd.

Bij het verlaten van de aula krijgen we een foto van Piet met een groot glas mooi bier. Dat is een bierviltje, gok ik. Maar het is een bedankkaartje. Die gebruik ik binnenkort als bierviltje. Voor het mooie biertje dat ik dan, bij grote uitzondering, drink. Met mijn vader. En we proosten dan op de liefde!

Een mooi biertje – Doeneke wil ’t proberen!

Wat een mooi verhaal. Je hebt de warmte en de liefde die uit de familie komt mooi verwoord. Een overlijden is meestal een triest gebeuren, maar tegelijk kun je het feit vieren dat iemand zo oud mocht worden. Ik geniet van de wijsheid die je in je woorden hebt gelegd. En dat op Valentijnsdag….

6 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Doeneke Sociaal
5
Gezellig zo’n lintjesregen

“Ik ben ridder”, schept hij op. Hij duwt zijn borst vooruit en wijst naar zijn strikje. Altijd draagt hij een keurig colbert. Met op zijn revers een klein blauw, oranje strikje. Ik vind het raar. De ridders die ik ken dragen blinkende schilden, helmen en zwaarden. Mijn opa is die ridder …

Doeneke Sociaal
5
Stelletje viespeuken

“Wat een stelletje viespeuken!”, mopper ik. Met een vies gezicht verwijder ik het verfrommelde lege pakje sigaretten uit de bosjes. Met mijn grote grijper stop ik het in mijn tas. “Aso’s!” foeter ik. Een meter verderop vis ik een leeg blikje Red Bull op. ‘De prullenbak staat natuurlijk veel te …

Doeneke Sociaal
3
Wat zegt u?

“Zeg maar jij, hoor!” hint mijn schoonvader losjes. Met zijn tachtig jaren oogt hij nog fris en fruitig. One of the guys. De achttienjarige vriend van zijn kleindochter glimlacht beleefd – en ongemakkelijk. Net zo ongemakkelijk als onlangs, wanneer ik dezelfde vrijer van mijn nichtje hetzelfde verzoek. “Tegen vrouwen van …

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op "Toestaan cookies" zodat je makkelijk op deze site kan surfen. Als je op deze site blijft zonder je cookie-instellingen te wijzigen of je klikt hier op "Accepteren" dan ga je akkoord met deze instellingen.

Sluiten