‘Zo, nu heb ik dan eindelijk zelf ook een vlag!’ Met gevaar voor eigen leven – hij behoort tot de coronarisicogroep – bezoekt mijn vader verschillende bouwmarkten voor zijn vlagbenodigdheden. De vlaggenstokken zijn overal uitverkocht. Wel scoort hij een vlag en een houder. Die vlaggenstok fikst hij zelf wel even van een schoffelsteel. Hij wil nu – op z’n 81-ste – eindelijk wel eens zijn eigen vlag hijsen.

Afgelopen Koningsdag geneert mijn vader zich voor het kale gat dat hij veroorzaakt in zijn straat met volop vrolijk wapperende vlaggen. Hij wil geen spelbreker zijn. Of als ‘lui’ worden gezien.

Helaas kan zijn vlag – vanwege de te korte schoffelsteel – op 4 mei niet halfstok. Maar op deze 5 mei gaat ook mijn vaders vlag vol uit!

Mijn vader had nooit een vlag. Want mijn moeder wilde geen vlag. En ze wilde ook geen man met gezichtshaar. Een aantal maanden na haar overlijden prijkt op mijn vaders gezicht een mooie snor. Een paar jaar later volgt een volle baard. En nu heeft hij dan ook zijn vlag.

Mijn vaders snor en baard vind ik stoere statements. Ook al stemt mijn moeders overlijden hem nog altijd verdrietig – hij bepaalt nu zelf de lengte van zijn gezichtshaar. Wat een vrijheid!

Maar waarom die vlag?! Niks vrijheid! Want bij die vlag hoort het – uiterst strikte en vermoeiende – vlaggenprotocol*:

1. Vlaggen mogen niet tussen zonsondergang en zonsopgang worden gehesen of blijven hangen.
2. Voor het halfstok hijsen van de vlag wordt de vlag eerst vol gehesen, daarna wordt zij langzaam en statig neergehaald. Bij het neerhalen van een halfstok gehesen vlag wordt deze eerst langzaam en statig vol gehesen en vervolgens op dezelfde wijze neergehaald. De vlag mag de grond niet raken.
3. De juist wijze voor het opvouwen van de vlag is: de vlag wordt langs de banen in drieën gevouwen, zodat alleen de rode en de blauwe baan zichtbaar blijven. Dit witte baan is tussen de blauwe en rode baan verscholen. Vervolgens wordt de vlag haaks op de vorige vouwen dubbelgevouwen, met de blauwe baan naar buiten. Dit wordt nogmaals herhaald.

Ik ben benieuwd waarom mijn moeder geen vlag wilde. Misschien was het luiheid. Of wellicht pakte ze – met het weigeren van die vlag met dat verstikkende protocol – wel gewoon stoer een lekker stukje vrijheid!

Stoere vrijheid – Doeneke wil ’t proberen!

*bron: vlaggen.nl/vlaggenprotocol