Via huizenruil plus Tinder leert mijn zoon zijn Franse vriendin Audrey [Oodree] kennen.

Sinds ruim een jaar is het dik aan. De afstand tussen Nederland en Frankrijk overbruggen ze met hun smartphone en FlixBus. Als het even kan zoeken ze elkaar op. Dat is vaak.

Het dolverliefde stel is onafscheidelijk. Ze spreken met elkaar hun ‘langue de l’amour’. Veel Frans, een beetje Engels en Audrey oefent Nederlands. Ik vind het zoet.

De eerste zomer spreekt Audrey (lerares Engels) geen Engels. Ze geneert zich voor haar Franse accent. Maar voor communicatie met mij, met mijn beperkte Frans, ontkomt ze niet aan toch wat Engels.

Geleidelijk laat Audrey haar schroom varen. Met haar erbij is onze voertaal in huis Frans: la première langue de l’amour. Ontstaat er een discussie tussen de geliefden, dan gaan ze, voor meer gelijkwaardigheid, over op Engels. Net als voor mij, la belle-mère.

Audrey schakelt nu onbelemmerd tussen Frans, Engels en best veel Nederlands. De eerste Nederlandse zin die ze van mijn zoon leert: ‘Blijf met je vieze vuile poten van m’n eten af’ klinkt reuze charmant, met haar Franse accent.

Met het slechten van de taalbarrière ontstaat er meer ruimte voor humor.

Deze zomer checkt Audrey mijn welkom-met instructies-brief voor onze Franse huizenruil-gasten. Très bien! Ze vindt dat ik nog iets aan de brief moet toevoegen: ‘N’oubliez pas de nourrir le chat’.

We zien voor ons hoe onze gasten naarstig op zoek gaan naar de imaginaire kat die zij moeten voeden. Ze raken in paniek … Wij hebben geen kat. Practical joke à la Française. Chapeau pour ma belle-fille!

À la Française – Doeneke wil ’t proberen!