Ik vind jou stoer. Al jarenlang strijd je openlijk en constructief voor groene en sociale idealen. Jouw idealen en ook de mijne. Ik ben daarentegen een schijterd. Ik ben een passief lid van jouw en mijn, onze, partij. Ik teken petities. Soms loop ik mee in een demonstratie. En dit jaar plak ik eindelijk – voor het eerst in mijn leven – onze verkiezingsposter op mijn raam. Jij bent mijn ideale volksvertegenwoordiger. Jij mag onze wetten maken en de regering controleren. Dus Lisa, deze woensdag kleur ik een jouw vakje rood.

Maar ik moet – als gewone burger – ook aan de bak voor onze zaak. Eens in de zoveel jaar stemmen is onvoldoende. Democratie – onze vrijheid en gelijkheid – vraagt onze zorg. Vóór iets, zoals betrouwbare informatie voor eenieder. Of tégen iets, zoals die griezelige populistische autoritaire leiders en grote techbedrijven. En jij, Lisa, hebt als volksvertegenwoordiger baat bij non-stop support van onderaf. Van de burgers in de samenleving. Want burgers zijn de mede-eigenaren van ons democratisch systeem. Ze hebben zeggenschap, inspraak en macht. En zo’n burger ben ik ook.

Dus ik stap meer uit mijn comfortzone. Uit mijn min of meer veilige bubbel. Ik ga die ander met andere opvattingen niet langer uit de weg. Ik stel me open en bevraag diegene. En vertel wat mijn mening over iets is. En ervaar ik onrecht, dan kijk ik niet weg, maar zeg ik er wat van. Iets meer stoer.

Een democratie werkt ingewikkelder en ís mooier dan een autocratie. Wie wil er nou een waardig leven voor iedereen – voor nu en in de toekomst – uit handen geven aan griezelige leiders of bedrijven? Ik volg jou nu al een tijdje in jouw werk als woordvoerder over onderwijs, jeugdzorg, kinderopvang, media en sport in de Tweede Kamer. Terloops krijg ik mee dat jij, naast jouw mooie werk, van heavy metal bands houdt. Ook stoer natuurlijk, maar dat blijft niets voor mij.

Meer als Lisa – Doeneke wil ‘t proberen!