Aangekoekte kopjes en ondefinieerbare kruimelsporen op het bureau … Ongewenste geluiden zoals hoesten, niezen, snuiven, harde stemmen, gefluister, hinniken en ademhalen. Koppen dicht! Ik moet werken!

Kantoortuin-irritaties.

Het begint bij die misleidende term. Geen bloemetjes, bijtjes, zonnetje, ligbedje, rosétje. De realiteit is een grote open, tl-verlichte ruimte met bureaustoelen en clean desks. Hier en daar een grote vetplant. Deze hoeft, door die lelijke korrels, maar héél af en toe water. Er liggen hier en daar wel kleurige zitzakken. Probeer daar maar eens, elegant, tot zitten en vooral daarna weer tot staand te komen…

Natuurlijk zijn de beste plekken géén flexplekken. Die zijn bezet door collega’s die daar soms om duidelijke en soms minder duidelijke redenen dagelijks mogen zitten. En die op het bureau, heel slim, een onverplaatsbare computer hebben neergezet.

Dus zit je altijd op een plek waar mensen achter je langs lopen. Totaal niet Feng Shui! Je voelt je energie wegstromen.

Thuiswerken mag, maar niet te veel. Je moet je laten zien, samenwerken, elkaar inspireren en samen tot prachtige ideeën komen. Natuurlijk.

Ik verlang naar een hokje voor mijzelf. Met mijn eigen bureau. Met plantjes. Met een gezellige droppot.  En waar ik mijn collega, na zachtjes kloppen, best wil binnenlaten.

Ik wil dus directeur worden. Of vormgever met een vaste computer. Of – heeft iemand hier een goed idee, voordat ik de vetplant aanval?

Doeneke wil ’t proberen!