We maken met z’n allen een ritje. Als mensheid. Hoe staan we ervoor in 1969? Ik ben er dan nog niet en tóch. Een mijlpaal. Tot voor kort denk ik bij ‘energie’ aan menselijke energie. Energie is kwetsbaar. En het kan op. Mijn persoonlijke energiehuishouding is al een hele klus.

Hoor ik nu over energie, dan is dat fossiele energie. Aardgas, aardolie en steenkool. Het type energie dat gedoe veroorzaakt. En nu zo duur is. Mede door de oorlog. Fossiele energie, van bomen en planten die – lang geleden – de zon opvangen en nu omzetten in iets dat goed fikt of ontploft? Dat schiet je auto lekker vooruit. Ingeblikte zon prikkelt, zet van alles in vuur en vlam. En het is geen duurzame oplossing.

Onze oorlog nu toont dat we beter in vliegende vaart overstappen weg van fossiele – naar eigentijdse groene energie. Kunnen we dat? Volgens mij is de betere vraag; hoe doen we dat? Want het is een enorme opgave. Zonder weerga. Maar mensen zijn goed in zoiets, als ’t niet anders kan. Dan maken we daar werk van. Dan verzetten we bergen. Met nieuwe businessmodellen – en de hele rim ram.

En dan rijden we strakjes allemaal elektrisch! Natuurlijk op groene energie. Verrukkelijk duurzaam, stil en zonder stank. Wie wil dat nou niet? Alle prikkels zijn er. Iedereen voelt ze. Niemand buiten boord. Iedereen moet mee. En dat lukt ons. In die geest van 1969.

Prikkels – Doeneke wil ’t proberen!