Ze zijn weer bezig. Die rotjochies. Met knallen. Ooit ben ik ook zo’n rotjochie. Met een groepje struinen we, met een smeulend vuurtje in onze hand, door de buurt. We steken rotjes af. Nieuwe. En oude, die op straat liggen en nog intact lijken. Cool! Dat is vroeger. Nu ben ik tegen vuurwerk: het is gevaarlijk, vies en een rotherrie.

Ruim duizend jaar geleden knutselen ze in China met poedertjes totdat ze iets bijzonders uitvinden. Iets dat de wereld op zijn grondvesten doet schudden. Meng je 75% kaliumnitraat, 15% houtskool, 10% zwavel op een platte steen en geef je daar een klap op met een andere steen,  dan krijg je een enorme knal. Lol. Eerst doen ze dat puur voor die lol, maar zoals wel vaker, heeft deze uitvinding ook een onverwachte impact. Ver voorbij die aanvankelijke lol.

Zo delf je met buskruit veel gemakkelijker grondstoffen in mijnen. En ook veel andere dingen knal je er eenvoudig mee kapot. Mijnbouw en oorlog zijn sindsdien nooit meer hetzelfde.

Met oud en nieuw is er volop vuurwerk, voor de lol. En er is illegaal vuurwerk. Steeds meer griezelige bendes gebruiken dat. En ze zetten kwetsbare jochies in. Die selecteren ze op laagbegaafdheid en andere problemen in hun ontwikkeling. Jochies met affectieve stoornissen kan je gewelddadige dingen laten doen, zonder dat er een geweten in de weg zit. Zo maak je jonge delinquenten.

Ontwikkeling – Doeneke wil ’t proberen!