Dat was in 1756! Ik zou willen dat ik gek veel kennis zelf direct paraat zou hebben, dus zonder te googelen. Zoals het geboortejaar van Mozart, of de levensloop van Marx en hoe diens visie op dividendbelastingen aansluit op de kijk van Rutte en waarom Pluto nu wel of niet een planeet is et cetera. Kennis, al dan niet nutteloos, maar tentoon te spreiden met indrukwekkende woorden, die ik dan losjes in een conversatie weef. Dat soort werk!

Ik ambieer eruditie: ik wil veel kennis, een brede interesse, beschaving en smaak hebben. ‘Erudiet’ is een leenwoord uit het Frans. En Frans komt uit het Latijn, de taal van de Romeinen. Ik vind ‘erudiet’ een prachtig woord. Een andere omschrijving is ‘veelweter’. Dat klinkt dan weer minder aantrekkelijk, zoals ‘betweter’.

Om door anderen als erudiet te worden herkend, moet ik mijn kennis, brede interesse, beschaving en smaak slim etaleren. Door ‘eloquent’ te zijn. Ook zo’n mooi Frans leenwoord. Het betekent dat je behoorlijk je gedachten uit kunt drukken; welbespraakt bent. Heerlijk allemaal!

En dat is voor mij een probleem. Of, natuurlijk: een uitdaging. Ik heb tijd nodig om mijn gedachten om te zetten in woorden. Tijd die mijn gesprekspartner niet altijd heeft/geeft en dus graag mijn zin afmaakt. Bij wijze van hulp, komt mijn eruditie zodoende niet uit de verf. Geef mij de tijd en ik zal laten zien hoe ad rem ik ben!

Ik hoop dat mijn praten anderen soms net te traag gaat, omdat ik zorgvuldig wil formuleren. Echter ik vrees dat ik soms nog gewoon net onvoldoende erudiet ben om werkelijk eloquent te zijn …

Erudiet en eloquent zijn – Doeneke wil ’t proberen!