“Ach, het is toch maar een spelletje?” troostte mijn vriendin haar toenmalige vriendje. Hij was helemaal over zijn toeren na een verloren voetbalwedstrijd. Hun liefdesrelatie eindigde subiet, daar in dat café bij het gezellig grote scherm. Voor een voetbalfan is voetbal nooit ‘maar een spelletje’.

Liefde voor voetbal gaat diep. Die diepte ontwikkel je hand in hand met kameraden, of met gezinsleden – bij het bord op schoot.

Mijn moeder was dol op voetbal. Zij keek graag naar Ajax, Feyenoord, FC Twente en het Nederlands elftal. Als puber keek ik weleens met haar mee. De bal volgde ik niet. Ik keek naar Ruud Gullit en John de Wolf. Mmm. Jongens met ballen.

Met vriendinnen bezocht ik dorpse voetbalclubs en cafés bij een kampioenschap. Perfecte plekken waar je jongens op je gemak begluurt, zonder dat ze het in de gaten hebben.

En toen kreeg ik een vriend. En met die vriend een zoon. Zij zijn dol op voetbal. Ze spelen het samen op een veldje. En ze kijken het op tv.

En ik ontwikkel nog altijd geen voetbalhart.

Ik hoor dat ik de schoonheid van het spel niet zie. En de regels niet snap. Terwijl ik ‘buitenspel’ best wel begrijp. Met liefde toon ik mijn kennis tijdens een wedstrijd en leg ik uit waarom er op dat moment sprake is van ‘buitenspel’.

Mijn aanwezigheid bij voetbal met uitleg, grapjes en uiteenlopende vragen, stellen mijn mannen niet op prijs. Om mij koest te houden masseren ze mijn voeten.

Ik ben dol op verlengingen en eindeloze penaltyreeksen …

Extra minuten – Doeneke wil ’t proberen!